MADHAV PANDEY

राई इज किङको यात्रा : राजेश पायल राई

2011-03-08T03:26:00.003-10:00

राई इज किङको यात्रा : राजेश पायल राई

साप्ताहिकको प्रस्तुतिमा पछिल्लो समयमा गीतिसंग्रह 'राई इज किङ' श्रोतामाझ ल्याएका गायक राजेश पायल राई यतिखेर सांगीतिक यात्रामा व्यस्त छन् । आधुनिक गायनमा मात्र होइन, पाश्र्वगायनमा समेत नम्बर एक गायकको स्थान बनाउन सफल गायक राईले यो गीतिसंग्रहलाई जीवनकै महत्त्वपूर्ण गीतिसंग्रह बताएका छन् । साप्ताहिकको प्रस्तुतिमै गत वर्ष दर्शन नमस्ते गीतिसंग्रह ल्याएका गायक राईले त्यसबेला साप्ताहिकले जुराइदिएको नाम 'राई इज किङ' उपनामलाई नै आधार बनाएर यो गीतिसंग्रह तयार पारेका हुन् ।

गायक राईले डेढ दशक लामो गायन यात्राका क्रममा लाखौं नेपाली श्रोताको मन जितेका छन् । 'फैलियो माया दूबोसरि' लोकप्रिय भएपछि राजेशले ०५२ सालमा पहिलो गीतिसंग्रह 'मुच्र्छना' सार्वजनिक गरेका थिए, जसमा फैलियो माया दूबोसरिका अतिरिक्त नमाग मसँग सहारा नमाग तथा बलेसीमा पानी तप्कियो गीत श्रोताको मुखमा झुन्डिएको थियो । उक्त गीतिसंग्रहलाई श्रोताहरूले रुचाइदिएपछि राजेशले गायन करियरमा पछाडि फर्केर हेर्नुपरेन । 'त्यो संग्रहका गीत सुन्नेहरू अहिलेसम्म पनि राजेश पायल राईले यति मीठा गीत गाएका छैनन् भन्छन्,' राजेश भन्छन्- 'त्यसैले श्रोतालाई त्यही फ्लेभरका गीत दिने मेरो प्रयास जारी छ ।' ०५३ सालमा उनले 'पूर्वमा रंग चढेछ' शीर्षकको गीतिसंग्रह सार्वजनिक गरे । उक्त संग्रहको गीत सल्ला सुसायो पारि वनमा लोकप्रिय भयो । ०५४ सालमा जस्ट फर यू संग्रह श्रोतामाझ आयो, जसको घुम्न जाऊँ धरान, न्याउली रोयो त्यो पारि वनमा गीत मन पराइए । यस्तै ०५५ सालमा लभलेटर सार्वजनिक भयो । उक्त संग्रहमा कोसोभोको युद्धमा शहादत प्राप्त गर्ने गोर्खाली सार्जन बलराम राईको स्मृतिमा बनाइएको गीत, कोसोभो एन्ड कार्गिल सच अ सरो, अंग्रेजी र नेपाली दुइ भर्सर्नमा थियो । 'वीरताको गाथा गाइएको भए पनि उक्त संग्रह सुपर फ्लप भयो ।' गायक राई भन्छन्- 'चर्चा धेरै भए पनि मेरा अहिलेसम्मका गीतिसंग्रहमध्ये यो सबैभन्दा कम बिक्री भएको संग्रह हो ।' त्यसपछि ०५६ सालमा बैगुनी रै'छौ मायालु शीर्षकको गीतिसंग्रह आयो । संग्रह यति धेरै लोकप्रिय भयो कि अघिल्लो वर्ष सुपर फ्लप भएको एल्बमको पीडा उनले सहजै बिर्सिए ।

०५८ सालमा उनले 'निगाह' गीतिसंग्रह सार्वजनिक गरे । उक्त संग्रहका गीतहरू मुम्बईमा रेकर्ड गरिएका थिए । संग्रहको एउटा गीतको भिज्युअल हङकङमा छायांकन गरिएको थियो । उक्त संग्रह पनि अर्को सुपर फ्लपमा दरियो । गायक राई भन्छन्- 'सुपर फ्लपपछि सुपरहिट अनि फेरि सुपर फ्लपको श्रृंखला बन्यो ।' ०६१ मा जदौ गीतिसंग्रह सार्वजनिक भयो । लोक फ्लेभरका गीत समाविष्ट यो संग्रहको गीत बदाम सोलीमा अत्यधिक लोकप्रिय भयो ।

०६३ मा कामना गीतिसंग्रह सार्वजनिक भयो । ५० हजारभन्दा बढी प्रति बिक्री भएको उक्त गीतिसंग्रह वर्षकै सबैभन्दा उत्कृष्ट गीतिसंग्रहमा दरियो । नेपाली सांगीतिक फाँटमा देखिएको खडेरीको समयमा उक्त संग्रहले नयाँ रेकर्ड कायम गर्‍यो । वर्ष ६३ को इमेज अवार्ड, हिट्स एफएम तथा कालिका एफएम अवार्ड पाउन सफल यो संग्रहको सफलताकै आधारमा गायक राईले नारायणगोपाल युवा पुरस्कार पनि पाए । सफलताको शिखर चढ्ने क्रममा उनले लोकभाकालाई निरन्तरता दिँदै ०६५ सालमा जदौ भाग २ सार्वजनिक गरे, जसले औसत सफलता पायो । गत वर्ष गायक राईले महत्वाकांक्षी गीतिसंग्रह दर्शन नमस्ते सार्वजनिक गरेका थिए । राई भन्छन्- 'मैले नयाँ जीवन पाएपछि मेहनत गरेर यो संग्रह तयार गरेको थिएँ, दर्शक-श्रोताले त्यसलाई मन पराइदिनुभयो ।

पाश्र्वगायनको यात्रा

सुगम गायनमा स्थापित भएपछि गायक राजेश पायल राईले चलचित्र गरिबमा गीत गाउने मौका पाए । पाश्र्वगायनको यो पहिलो फड्कोमा पनि उनी सहजै जमेपछि त्यसयता राजेशको व्यस्तता घटेको छैन । चलचित्र गरिबको 'नागबेली नागबेली चुल्ठोले...' गीत श्रोताको मुखमा झुन्डिनुले पाश्र्वगायनमा उनको यात्रा जम्ने आधार बन्यो । तत्कालीन परिवेशमा चलचित्र बन्ने क्रम सुस्त भएकाले उनले वर्षभरीमा १० वटा गीत गाए । त्यसमध्ये प्रायः गीत श्रोताको मुखमा झुन्डिन सफल भए । राजेश अहिले चलचित्रका लागि महिनामा न्यूनतम ३० वटा गीत गाउँछन् । राईको सूचीमा थुप्रै हिट गीत छन् । चलचित्र सिलसिलाको सागरसरि चोखो माया र मिसन पैसाको ढल ढल जोबन उनले गाएका पछिल्ला चर्चित चलचित्रका गीत हुन् ।

Source : www.ekantipur.com/saptahik

युवक र यौन : ओशो

2011-03-08T03:10:00.002-10:00

युवक र यौन : ओशो

जब यौनको कुरा आउँछ, मलाई समाजको दोहोरो चरित्रको सम्झना हुन्छ । साँचो अर्थमा भन्नुपर्दा हाम्रो समाज पाखण्डीहरूको समाज हो । हामी भन्छौ, यौन भनेको छाडा हो । यसको कुरा गर्नुहुँदैन । आमा आफ्नी छोरीका अघि यौनका कुरा गर्न सक्दिन, कारण हामीलाई भनिएको छ, यौन घोर अपराधिक कुरा हो । बुबा छोराका अघि यौनको कुरा गर्न सक्दैन । भनिएको छ, यो पाप हो । जसले कुरा गर्छ, त्यो अशीष्ट हो, लाज पचेको हो । तर बाहिर कुरा नगरेर के भो ? मानिसले आफैंलाई कसरी दबाउन सक्छ ? व्यक्ति आफै यौनका कुरा सोचिरहेको हुन्छ ।

म भन्छु, यौन त्यति महत्त्वपूर्ण होइन, जति कुरा गर्नुहुँदैन भनेर यसलाई महत्त्व दिइएको छ । यदि तपाईं कलेज पढ्नुहुन्छ र कुनै एउटा ढो कामा तपाईंले लेखिदिनुभयो, 'यहाँ चियाउन मनाही छ' सबै त्यहीँ चियाउन थाल्छन् । कक्षामा जतिसुकै राम्रो कुरा पढाइएको किन नहोस्, त्यो यहाँ चियाउनु हुँदैन लेखिएको कोठामा सबैको ध्यान जान्छ । यहाँ युवक र युवतीमा के फरक हुन्छ ? युवकहरू अलि बढी जोड दिएर चियाउँछन्, युवतीहरू थाहा नपाएझैं कर्के आँखा लगाउँछन् । दुवैमा उस्तै जिज्ञासा छ, आखिर ढोकामा किन लेखियो ? किन चियाउनु हुँदैन ? चियाउनु हुँदैन को अर्थ हो, त्यहाँ केही विशेष भैरहेको छ । यदि मानौं, कसैले मुन्टो फर्काई-फर्काई हेरेन भने पनि उसको मनमा पनि एक प्रकारको कौतूहल भैरहन्छ, आखिर ढोकामा चियाउन किन मनाही छ ? सबैभन्दा रमाइलो कुरा जसले आँखाले हेरेको छैन, तर मनले हेर्न खो जिरहेको छ । त्यो व्यक्ति मुखले चाहिँ के भन्छ भने कस्ता उरन्ठेउला ? ढोकामा यहाँ चियाउनु हुँदैन भनेर लेखेको देखी-देखी पनि किन चियाएका होलान् ?

मनको नियम छ, जुन कुरा जति निषेध गरिन्छ, मन उतैतिर जान्छ । यो नियम उल्टयाउन सकिँदैन । कसैले त्यसलाई जबरजस्ती रोक्ने प्रयास गर्‍यो भने उसले सपनामा पनि यो नियमको फन्दामा पर्नुपर्छ । प्रकृतिको नियममा रातपछि जसरी दिन अनिवार्य हुन्छ, यसमा फेरबदल सम्भव छैन, त्यसैगरी मनको नियम हो, जति दमन गर्छौं, ऊ त्यति सक्रिय हुन्छ । यो यौन यति महत्त्वपूर्ण हुनुको कारण बन्देज हो । फ्रायडले मानिसको मन यौनको वरिपरि नै घुमेर बस्छ भनेका छन् । कुरा ठीक हो, तर फ्रायडले भनाइमा थोरै थप्नुपर्छ । फ्रायड भन्छन्, मानिसको मन यौन वरपर नै घुमिरहेको हुन्छ । म थप्न चाहन्छु, किनभने यसलाई सधैं छोप्ने प्रयास गरिन्छ । मानिसको मन यौनको वरपर घुमिरहनुको कारण त्यसको विरोध गरिनु, निषेध गरिनु वा वर्जित गरिनु हो । हाम्रो धर्म, परम्परा र संस्कृतिले सधैं यसकै विरोध गरिरह्यो । साधु महात्माले भने ब्रह्मचर्यमा बस, यौनलाई निषेध गर । यौनलाई निषेध गरेर ब्रह्मचर्य प्राप्त गर्न सकिँदैन । बरु यौनलाई बुझेपछि मात्र ब्रह्मचर्यको महत्त्व बुझ्न सकिन्छ । यौनको शक्ति नबुझी ब्रह्मचर्यमा पुग्न कठिन छ, तर साधु महात्माहरूले भने, 'यौनलाई वर्जित गर ।' तिनै साधु सन्तकै कारण हाम्रो परिवारमा यौन घृणित वस्तुका रूपमा बुझियो । समाज पाखण्डी हुँदै गयो ।

आज जति पनि साहित्य लेखिएका छन्, ती सबैमा कुनै न कुनै रूपमा यौन छ । महान् साहित्यकार, महान् चित्रकार, महान् मूर्तिकारहरू यौन खुलस्त पारिरहेका छन् । किनभने समाजमा यही कुरा वर्जित गरियो । जहाँ वर्जना छ, त्यहाँ कौतूहल छ । त्यही भएर चारैतिर त्यो कौतूहलता मेटाउने प्रयास गरिँदैछ । साधु-सन्तहरू चलचित्रका पनि विरोधी छन्, तर उनीहरू के बुझ पचाउँछन् भने जतिखेर चलचित्र बन्दैनथे, त्यतिखेर पनि यौन समागम हुन्थ्यो । युवक युवतीतिर र युवती युवकतिर आकषिर्त हुन्थे । विश्वास छैन भने कालिदासका कृति पढ । कुनै कलात्मक चलचित्र त्यति अश्लील हुँदैन, जति कालिदासका कृति अश्लील छन् ।

विश्वप्रसिद्ध कवि अनातोले फ्रान्स अन्तिम सास गनिरहेका थिए । उनको गम्भीर बिरामीको प्रचार तीव्र रूपमा फैलिएपछि उनलाई हेर्न धेरै मानिस जम्मा भए । उनका सबैभन्दा निकट साथीहरू नजिक थिए, शुभचिन्तकहरू केही पर थिए । अनातोले बिस्तारै बोल्न र थोरै शब्दमात्र बुझ्न सक्ने अवस्थामा थिए । यस्तो अन्तिम अवस्थामा उनीसँग केही जान्नु महत्त्वपूर्ण हुन्थ्यो । यही सम्झेर एकजना निकट साथीले सोधे, ' जीवनमा सबैभन्दा महत्वपूर्ण के छ ?' अनातोलेले भने, 'अलि नजिक आऊ, तिमीलाई कानमा भन्छु ।' साथी छक्क पर्‍यो । अनातोले त्यस्ता साहित्यकार हुन्, जो आफूलाई मन परेको कुरा छतमा गएर कराई-कराई अरूलाई सुनाउँथे । अन्तिम क्षणमा जब उनलाई सोधियो, जीवनमा के महत्वपूर्ण छ ? त्यसबेला उनी कानमा सुटुक्क भन्न खोज्दै थिए । साथीले अनातोलेको मुखमा आफ्नो कान लगे । अनातोले एकछिन केही बोलेनन् । साथीले अनातोलेको मुखमा हेरे । उनले भने, 'म बोलिनँ, किनभने यस्ता कुरा नबोलीकनै बुझिन्छन् ।' यही नबोलिनु र नसुनाइनुको परिणाम यौन विकृत हुँदै गयो । यसको ऊर्जा नष्ट हुँदै गयो । गलत बाटोमा बग्दै गयो ।

यौन कसरी गलत हुन सक्छ ? जसबाट जीवनको जन्म हुन्छ, जसका कारण जीवनको बीउ फुट्छ, जसका कारण जीवनमा फल प्राप्त हुन्छ । जसमा जीवनको सारा रंग र सुगन्ध छ । जसमा जीवनको सबै नृत्य छ, जसका आधारमा जीवनका पाङ्ग्रा घुम्छन् । जसलाई परमात्माले सृष्टिको आधार बनाएका छन् । यो कसरी गलत हुन सक्छ ? चाहे फूल होस्, चाहे पन्छी, बोट-विरुवा, जनावर र मानिस ... ।

जुन दिन यो संसारमा यौन स्वीकृत हुन्छ, त्यही दिनदेखि युवतीको पोस्टर बिक्री हुन छाड्छ । बजारमा भात वा रोटीको पोस्टर बिक्री भएको देख्नुभएको छ ? किन रोटीको पोस्टर बन्दैन, युवतीको बन्छ ? किनभने भातलाई भोक लाग्दा खाने भनेर स्वीकृत गरियो, युवा-युवतीलाई गरिएन । विशेष गरी युवतीलाई त यसरी लुकाएर राखियो, मानौं त्यो तुरुन्तै हराएर जान्छ । त्यही लुकाउने प्रवृत्तिले युवती हेर्नैपर्ने वस्तु बनिन् । उदाहरण खोज्न टाढा जानु पर्दैन । मुस्लिम समाजमा आज पनि युवतीको खुट्टाको बूढी औंला देख्दा तृप्त हुने पुरुष भेटिन्छन् । युरो प-अमेरिकामा कसैले भन्यो, मलाई युवतीको खुट्टाको बुढी औंला देेखेर तृप्ति महसुस भयो भन्यो भने त्यसलाई पागलको संज्ञा दिइन्छ । बुकार् ले ढाकिएका कारण मुस्लिम युवतीहरूको बूढी औंला देखिनु नै ठूलो कुरा हुन्छ, तर सबैलाई थाहा छ, के छ युवतीको बूढी औंलामा ? औंलाले कामुकता बढाएको होइन, सोचाइले बढाएको हो । कागजको पोस्टरमा केही छैन, जे छ सोच्ने शैलीमा छ । जुन दिन भोजन बन्द गर्ने प्रयास गरिन्छ वा भोजनलाई लुकाउनुपर्ने अवस्था सिर्जना गरिन्छ, याद गर्नुहोला, त्यसै दिनदेखि बजारमा भात र रोटीको पोस्टर मारामार बिक्री हुन थाल्नेछ ।

म युवकलाई भन्न चाहन्छु, तिमी संसार बनाउने शक्ति हौ । यो शक्ति यौनमा खर्च नगर । यौन भोक लागेका बेला खाना खानुजस्तै सामान्य कुरा हो । जसरी मानिस जतिखेर पनि खानाको कुरा गरिरहँदैन, केवल खाना खाने बेलामा मात्र मीठो-नमीठोको चर्चा हुन्छ, ठीक त्यसैगरी यो पनि बेला-बेलामा आवश्यक पर्ने वस्तु हो । यो पाटोलाई जति लुकाउन खोज्यो, यसबाट जति टाढा भाग्न खोज्यो, मानिस त्यति नै कामुक बन्दै जान्छ । यो एउटा झिल्को हो, उज्यालो महसुस गर, बुझ अनि सकियो । यदि अलि पर जान चाहन्छौ, यसको शक्तिलाई बुझेर ब्रह्मचयर् मा रूपान्तरित गर । सक्दैनौ भने कम्तीमा यसलाई विकृत नबनाऊ । कोकोहोलो नमच्चाऊ ।

मेरा एक जना चिकित्सक साथी थिए । बेलायतबाट निम्तो आएपछि उनी चिकित्सक सम्मेलनमा भाग लिन पुगे । हाइट पार्कमा उनीहरूको सम्मेलन थियो । सम्मेलनमा करिब ५ सय चिकित्सक थिए । भारतबाट उनीजस्ता दुई-चार चिकित्सक गएका थिए । जहाँ सम्मेलन भैरहेको थियो, हाइड पार्क, त्यहाँ युवा जोडीहरू खुलेर प्रेम गर्थे । भारतबाट गएका मेरा चिकित्सक साथीलाई सम्मेलन नजिकैको बेन्चमा प्रेमालाप गरिरहेका जोडीले जतिखेर पनि डिस्टर्ब गरिरहन्थ्यो । त्यो जोडी आलिङ्गनमा मस्त, आँखा बन्द गरेर घन्टौं रमाइरहन्थे । मेरा चिकित्सक साथीलाई त्यही दृश्य साह्रै अभद्र र डिस्टर्बिङ लाग्थ्यो । उनलाई खान मन लाग्न छाड्यो । उनी सम्मेलनमा प्रस्तुत महत्वपूर्ण कार्यपत्र सुन्ने र कमेन्ट गर्नुपर्ने कुरा पनि बिर्सन्थे । उनलाई लाग्थ्यो, यी जोडीले मलाई साह्रै दुःख दिए । यहाँका प्रहरीहरू कति अनुशासनहीन ? यत्रो सम्मेलन ठीक अघिल्तिर जात्रा देखाउनेलाई किन पक्रेर लग्दैनन् ? अस्टे्रलियन चिकित्सकले मेरा मित्रलाई कोट्याएर भने, 'किन बारम्बार त्यही जोडीतिर हेर्छौ ? बारम्बार उनीहरूलाई हेर्दा तिमीलाई प्रहरीले पक्रेर लग्ला । यहाँ ५ सय चिकित्सक छन्, अरूलाई मतलब छैन, तिमीले नै किन उनीहरूलाई हेरिरहनुपर्ने ? तिम्रा कारणले हामीलाई अप्ठयारोमा नपार ।' मेरा चिकित्सक साथीले अस्ट्रेलियनलाई आफ्ना समस्या बेलिविस्तार लगाए । अस्ट्रेलियन चिकित्सकले छक्क पर्दै भन्यो, 'उनीहरू आँखा बन्द गरेर प्रेमालाप गरिरहेका छन्, त्यसमा तिमीलाई कसरी डिस्टर्ब भयो ? तिम्रो घाँटी समाउन त आएका छैनन् ।'

यो देशका धेरैभन्दा धेरै व्यक्ति एक-अर्काको घरको ढोकामा रहेको प्वालबाट चियाएर हेर्न चाहन्छन्, हेरिरहेका छन् । के भैरहेको छ ? कसले के गर्दैछ ? को कहाँ जाँदैछ ? कसले कसलाई अँगालो हालिरहेको छ ? को कसको हात समातेर हिँडिरहेको छ ? ऊ हेरिरहेको मात्र छैन, त्यस्ता मानिसलाई गाली पनि गरिरहेको भेटिन्छ । अरूको चासो राख्दै हिँड्दा ऊ आफै डिस्टर्ब भैरहेको छ । कस्ता संस्कारहीन मानिस भन्दै अरूलाई गाली गर्दा उ तनावमा परिरहेको छ । आफ्नो स्वास्थ्य बिगारिरहेको छ । कारण के भने उसले जुन कुरा दबाएर राखेको छ, त्यही कुरा उसले चारैतिर देख्छ । नत्र समाजमा अरू धेरै कुरा भैरहेका हुन्छन्, मानिसको आँखामा त्यही मात्र आउनुपर्ने कारण त केही छैन ?

म युवकहरूलाई के भन्छु भने तिमीहरूका आमा-बुबा, तिमीहरूका पुर्खा, तिमीहरूका सयौं पुस्ता यौनदेखि डराए । उनीहरूलाई स्वच्छन्द हुन दिइएन । त्यसकारण तिमी पनि त्यही संस्कारका सिकार भएका छौ । अब भयभीत नहुनू । खुलेर कुरा गर्नू । यौनका विषयमा लेखिएका अनुसन्धानात्मक कृति पढ्नू । के हो यौनको मेकानिज्म ? के हो उसको आकांक्षा ? यौनको शक्ति केवल रमाइलो मात्र हो कि त्यो भन्दा पर हो ? यौनलाई जति बुझ्दै जान्छौ तिमी उति मुक्त हुँदै जान्छौ । तिमी जति यौनको सत्यतालाई बुझ्छौ, त्यति नै यौनको काल्पनिकताबाट छुट्कारा पाउँछौ । तथ्य बुझेको मानिस कथाबाट मुक्त हुन्छ । जसले कथामा चाख लिन्छ, ऊ तथ्यमा कहिल्यै पुग्न सक्दैन ।

मानिसहरू भन्छन्, म यौनको चर्चा गर्छु । यौनलाई बढावा दिन्छु । यो सत्य होइन । यौनको चर्चा गर्नु भनेको यसलाई बढावा दिनु होइन । यसको सत्य प्रकाशित गर्नु हो । म भन्छु, यो पृथ्वीबाट मुक्त हुनु छ जसले गर्दा आकाश देखियोस् । शरीरबाट मुक्त हुनु छ, जसले गर्दा आत्मा देखियोस् । यौनबाट मुक्त हुनु छ जसले गर्दा समाधिसम्म पुग्न सकियोस् । यदि हामी यौनलाई सत्तोसराप गरेर वा यौन नै सबैथोक हो भनेर त्यहीँ अल्झिरह्यौं भने हामी कहिँ पुग्दैनौं । यौनले नै हामीलाई दास बनाउन थाल्नेछ ।

Source : www.ekantipur.com/saptahik

फत्तेमान राजभण्डारी

2010-09-26T19:53:00.005-10:00

फत्तेमान राजभण्डारी अनी संगीत
फत्तेमान राजभण्डारीको जन्म १९९३ साल मङ्सिर पूणिर्माको दिनमा पशुपति, देवपत्तनमा भएको हो । पिता जीतमान राजभण्डारी र आमा पूर्णमाया भण्डारीका तेस्रो सन्तान को रुप मा गायक को जन्म भएको हो ।
फत्तेमान को बुबा अमालकोट कचहरी-पशुपतिनाथको जग्गाजमिन रेखदेख गर्ने र पर्व चलाउने कार्यालय) को हाकिम द्वारे हुनुहुन्थ्यो । पशुपतिनाथका राजभण्डारीले पशुपतिनाथमा भण्डारेको रूपमा रहेर काम गर्नुपर्छ । यसरी भण्डारेको रूपमा काम गर्ने राजभण्डारीहरू चार खलक छन् । यी चार खलकमध्ये उहाको परिवार पनि एक हो ।
पशुपतिको भण्डारे भएका नाताले उहाँको परिवारमा व्रतबन्ध गर्दा व्रतबन्ध गर्नुअघि सुपारी र दाम राखेर राजाकहाँ विन्ती गर्नुपर्ने चलन थियो । सोही चलनअनुसार नौ वर्षको उमेरमा उहाँको पनि व्रतबन्ध गर्नका लागि सुपारी र दाम राखेर राजाकहाँ विन्ती गरियो ।
राजाबाट व्रतबन्ध गर्नका लागि हुकुम भएपछि उहाँलाई चार दिन पशुपतिको भण्डारमा लगेर राखियो । भण्डारभित्र बसेपछि बिहानै उठेर नुहाइधुवाइ गर्नुपर्ने, चोखो खानुपर्ने र घर पनि आउन नहुने नियम पालना गर्नुपथ्र्यो । पशुपतिको भण्डारमा यसरी राख्नु पनि व्रतवन्धका लागि गरिने संस्कार नै हो । यसरी उहाँको व्रतबन्ध भयो । व्रतबन्ध भएपछि भण्डारे बस्नका लागि फत्तेमानको कर्म चल्यो र नौ वर्षको उमेरमा भण्डारे हुनुभयो ।
शिक्षाको कुरा गर्ने हो भने, त्यतिबेला बूढापाकाहरू अङ्ग्रजीलाई गाईखाने अक्षर पढ्नुहँदैन भन्थे । त्यसमाथि पशुपतिनाथको भण्डारे भएर बस्ने परिवारले त यो अक्षर पढ्नै हुँदैन भन्ने मान्यता थियो । संस्कृत पढ्यो भने राम्रो हुन्छ भनेर दरवार हाइस्कुलमा १२-१३ वर्षको उमेरमा संस्कृत पढ्नका लागि दुईचार महिना जानुभयो र पद्मोदय हाइस्कुलमा पनि ५ कक्षासम्म पढ्नुभयो ।

घरको परिस्थितिले गर्दा यसपछि भने उहाँले पढ्न पाउनु भएन ।

फत्तेमान सानो छँदा शिवरात्रिमा वर्षको वर्षमा एकपटक सात दिनमात्र भारतीय तीर्थयात्रीहरू पशुपति आउन पाउँथे । शिवरात्रिमा आएका भारतीय तीर्थयात्रीहरू सातदिन पछि पनि फर्केर नगए खोजी खोजी गढी-बार्डभञ्ज्याङ) कटाइन्थ्यो । यो समयमा भारतबाट भारतीय भजन गायकहरू आउँथे ।

भारतीय दूतावासले पनि भारतबाट भजन गायकहरू ल्याएर कार्यक्रमहरू गर्दथ्यो । त्यसैगरी पशुपतिको मन्दिरमा पनि नित्य भजन हुने गर्दथ्यो ।

चार-पाँच वर्षकै उमेरमा बुबाले यस्ता भजन भएका ठाउँमा उहाँलाई लिएर जानुहुन्थ्यो । यसरी जाँदा उहाँलाई गीतसङ्गीतप्रति रुचि बढ्दै गयो । फत्तेमानको बुबा पनि गाउन र बजाउन सिपालु हुनुहुन्थ्यो । त्यस्तै वर्षमा एकपटक गाईजात्राको समयमा थिएटर-नाटक) देखाइएको थियो । टोलटोलका समूहले देखाउने यस्ता थिएटर पहिले राणाको दरवारमा गएर देखाउनुपथ्र्यो ।

देवपत्तन समूहले देखाउने थिएटर राणाको दरवारमाभन्दा पहिले पशुपतिमै देखाइन्थ्यो । यस्ता थिएटरमा पनि फत्तेमानले बालबालिकाको भूमिकामा खेल्नुभएको थियो ।
रेडियो नेपालको स्थापना भएपछि फत्तेमानलाई रेडियोमा गाउने तीब्र इच्छा थियो । रेडियोमा गाउनका लागि छ महिना धाएँ तर पालो आएन र जानै छाड्नु भयो। २०१८ सालतिर नातिकाजीले रेडियोमा गाउने होइन भनेर लानुभो । पाँच वर्षदेखि गाउन थालेपनि पच्चीस वर्षको उमेरमा पहिलोपटक रेडियोमा 'हे राम नाम प्रभुको, जप्दै प्राण यो जाओस्' भजन पहिलो गीतको रुपमा रेकर्ड गराउनु भयो ।

पछी सुन्ने मान्छेले पनि राम्रो छ भनेर हौसला दिन थाले । त्यतिबेला रेडियोमा गाउनका लागि रेडियोले गायकलाई तीन महिना अगाडि पत्र पठाउँथ्यो । यसैगरी उहाँलाई पनि एउटा पत्र यो भजन गाएपछि आयो तर कुन गीत कसरी गाउने भनेर उहाँ अन्योलमा पर्नु भएको थियो । अनि पत्र लिएर नातिकाजीकहाँ जानुभयो र उहाँले गीत र सङ्गीत तयार गरिदिनुभयो र त्यही गीत तीन महिनसम्म रियाज गरेर 'लाइभ' रेकर्ड गराउनु भयो । र यो गीत गाए वापत दश रुपियाँ पाउनुभयो । गायकलाई यसरी गीत गाउन पनि वर्षमा एकपटक मात्र पालो आउँथ्यो ।
भारतिय सङ्गीतज्ञ गुरुदास गोख्ले २०१७ सालतिर नेपाल आउनुभयो । फत्तेमानले उहाँसँग छ महिनाजति सङ्गीत सिक्नु भएको थियो। त्यसपछि २०१९ सालतिर एकेडेमीमा सङ्गीत शाखा खुल्यो र शाखा खुलेपछि प्रो. रामप्रसाद रायसँग चार-पाँच वर्षसम्म शास्त्रीय सङ्गीत सिक्न भएको थियो ।
रेडियो नेपालमा उहाका आधुनिक, भजन, राष्ट्रिय र लोक गरी चार सयवटा गीत अहिलेसम्म रेकर्ड भइसकेका छन् । बीस-पच्चीसवटा गीतमा सङ्गीत दिनु भएको छ भने पन्ध्र-बीस वटा जति गीतको रचना पनि गर्नु भएको छ ।
फत्तेमानले सर्वप्रथम २०२५ सालमा रेडियो नेपालबाट आयोजित राष्ट्रव्यापी आधुनिक गीत प्रतियोगितामा, 'यस्तो पनि हुदो रै'छ जिन्दगिमा कैले कैले 'बोलको गीत गाएर राजा महेन्द्रबाट प्रथम भएर स्वर्णपदक प्राप्त गर्नु भएको थियो । यसपछि २०५२ सालमा छिन्नलता पुरस्कार ,२०५५ मा प्रबल गोरखा दक्षिणबाहु लगायत हालसम्म डेढसय जति पुरस्कार प्राप्त गरिसक्नु भएको छ ।
२०५९ साल साउन २५ गते बिशाल एकल कार्यक्रम प्रस्तुत गर्नु भएका फत्तेमानअझै पनि हरेक बिहान दुई घण्टा हार्मोनियमको तालमा रियाज गर्नु हुने गायक एबमं सङ्गीतकार फत्तेमानको जिन्दगीनै सङ्गीत साधनामा ब्यतित गर्दै हुनुहुन्छ।
अझै पनि गीत-सङ्गीतको क्षेत्रमा केही जानेकै छैन जस्तो लाग्छ उहाँलाई। फत्तेमान राजभण्डारीको जन्म १९९३ साल मङ्सिर पूणिर्माको दिनमा पशुपति, देवपत्तनमा भएको हो । पिता जीतमान राजभण्डारी र आमा पूर्णमाया भण्डारीका म तेस्रो सन्तान को रुप मा गायक को जन्म भएको हो । फत्तेमान को बुबा अमालकोट कचहरी-पशुपतिनाथको जग्गाजमिन रेखदेख गर्ने र पर्व चलाउने कार्यालय) को हाकिम द्वारे हुनुहुन्थ्यो ।

पशुपतिनाथका राजभण्डारीले पशुपतिनाथमा भण्डारेको रूपमा रहेर काम गर्नुपर्छ । यसरी भण्डारेको रूपमा काम गर्ने राजभण्डारीहरू चार खलक छन् । यी चार खलकमध्ये उहाको परिवार पनि एक हो ।
पशुपतिको भण्डारे भएका नाताले उहाँको परिवारमा व्रतबन्ध गर्दा व्रतबन्ध गर्नुअघि सुपारी र दाम राखेर राजाकहाँ विन्ती गर्नुपर्ने चलन थियो । सोही चलनअनुसार नौ वर्षको उमेरमा उहाँको पनि व्रतबन्ध गर्नका लागि सुपारी र दाम राखेर राजाकहाँ विन्ती गरियो ।
राजाबाट व्रतबन्ध गर्नका लागि हुकुम भएपछि उहाँलाई चार दिन पशुपतिको भण्डारमा लगेर राखियो । भण्डारभित्र बसेपछि बिहानै उठेर नुहाइधुवाइ गर्नुपर्ने, चोखो खानुपर्ने र घर पनि आउन नहुने नियम पालना गर्नुपथ्र्यो । पशुपतिको भण्डारमा यसरी राख्नु पनि व्रतवन्धका लागि गरिने संस्कार नै हो । यसरी उहाँको व्रतबन्ध भयो । व्रतबन्ध भएपछि भण्डारे बस्नका लागि फत्तेमानको कर्म चल्यो र नौ वर्षको उमेरमा भण्डारे हुनुभयो ।
शिक्षाको कुरा गर्ने हो भने, त्यतिबेला बूढापाकाहरू अङ्ग्रजीलाई गाईखाने अक्षर पढ्नुहँदैन भन्थे । त्यसमाथि पशुपतिनाथको भण्डारे भएर बस्ने परिवारले त यो अक्षर पढ्नै हुँदैन भन्ने मान्यता थियो । संस्कृत पढ्यो भने राम्रो हुन्छ भनेर दरवार हाइस्कुलमा १२-१३ वर्षको उमेरमा संस्कृत पढ्नका लागि दुईचार महिना जानुभयो र पद्मोदय हाइस्कुलमा पनि ५ कक्षासम्म पढ्नुभयो । घरको परिस्थितिले गर्दा यसपछि भने उहाँले पढ्न पाउनु भएन ।
फत्तेमान सानो छँदा शिवरात्रिमा वर्षको वर्षमा एकपटक सात दिनमात्र भारतीय तीर्थयात्रीहरू पशुपति आउन पाउँथे । शिवरात्रिमा आएका भारतीय तीर्थयात्रीहरू सातदिन पछि पनि फर्केर नगए खोजी खोजी गढी-बार्डभञ्ज्याङ) कटाइन्थ्यो । यो समयमा भारतबाट भारतीय भजन गायकहरू आउँथे । भारतीय दूतावासले पनि भारतबाट भजन गायकहरू ल्याएर कार्यक्रमहरू गर्दथ्यो । त्यसैगरी पशुपतिको मन्दिरमा पनि नित्य भजन हुने गर्दथ्यो । चार-पाँच वर्षकै उमेरमा बुबाले यस्ता भजन भएका ठाउँमा उहाँलाई लिएर जानुहुन्थ्यो । यसरी जाँदा उहाँलाई गीतसङ्गीतप्रति रुचि बढ्दै गयो ।
फत्तेमानको बुबा पनि गाउन र बजाउन सिपालु हुनुहुन्थ्यो । त्यस्तै वर्षमा एकपटक गाईजात्राको समयमा थिएटर-नाटक) देखाइएको थियो । टोलटोलका समूहले देखाउने यस्ता थिएटर पहिले राणाको दरवारमा गएर देखाउनुपथ्र्यो । देवपत्तन समूहले देखाउने थिएटर राणाको दरवारमाभन्दा पहिले पशुपतिमै देखाइन्थ्यो । यस्ता थिएटरमा पनि फत्तेमानले बालबालिकाको भूमिकामा खेल्नुभएको थियो ।
रेडियो नेपालको स्थापना भएपछि फत्तेमानलाई रेडियोमा गाउने तीब्र इच्छा थियो । रेडियोमा गाउनका लागि छ महिना धाएँ तर पालो आएन र जानै छाड्नु भयो। २०१८ सालतिर नातिकाजीले रेडियोमा गाउने होइन भनेर लानुभो । पाँच वर्षदेखि गाउन थालेपनि पच्चीस वर्षको उमेरमा पहिलोपटक रेडियोमा 'हे राम नाम प्रभुको, जप्दै प्राण यो जाओस्' भजन पहिलो गीतको रुपमा रेकर्ड गराउनु भयो ।

पछी सुन्ने मान्छेले पनि राम्रो छ भनेर हौसला दिन थाले । त्यतिबेला रेडियोमा गाउनका लागि रेडियोले गायकलाई तीन महिना अगाडि पत्र पठाउँथ्यो । यसैगरी उहाँलाई पनि एउटा पत्र यो भजन गाएपछि आयो तर कुन गीत कसरी गाउने भनेर उहाँ अन्योलमा पर्नु भएको थियो । अनि पत्र लिएर नातिकाजीकहाँ जानुभयो र उहाँले गीत र सङ्गीत तयार गरिदिनुभयो र त्यही गीत तीन महिनसम्म रियाज गरेर 'लाइभ' रेकर्ड गराउनु भयो । र यो गीत गाए वापत दश रुपियाँ पाउनुभयो । गायकलाई यसरी गीत गाउन पनि वर्षमा एकपटक मात्र पालो आउँथ्यो ।
भारतिय सङ्गीतज्ञ गुरुदास गोख्ले २०१७ सालतिर नेपाल आउनुभयो । फत्तेमानले उहाँसँग छ महिनाजति सङ्गीत सिक्नु भएको थियो। त्यसपछि २०१९ सालतिर एकेडेमीमा सङ्गीत शाखा खुल्यो र शाखा खुलेपछि प्रो. रामप्रसाद रायसँग चार-पाँच वर्षसम्म शास्त्रीय सङ्गीत सिक्न भएको थियो ।
रेडियो नेपालमा उहाका आधुनिक, भजन, राष्ट्रिय र लोक गरी चार सयवटा गीत अहिलेसम्म रेकर्ड भइसकेका छन् । बीस-पच्चीसवटा गीतमा सङ्गीत दिनु भएको छ भने पन्ध्र-बीस वटा जति गीतको रचना पनि गर्नु भएको छ ।
फत्तेमानले सर्वप्रथम २०२५ सालमा रेडियो नेपालबाट आयोजित राष्ट्रव्यापी आधुनिक गीत प्रतियोगितामा, 'यस्तो पनि हुदो रै'छ जिन्दगिमा कैले कैले 'बोलको गीत गाएर राजा महेन्द्रबाट प्रथम भएर स्वर्णपदक प्राप्त गर्नु भएको थियो । यसपछि २०५२ सालमा छिन्नलता पुरस्कार ,२०५५ मा प्रबल गोरखा दक्षिणबाहु लगायत हालसम्म डेढसय जति पुरस्कार प्राप्त गरिसक्नु भएको छ ।
२०५९ साल साउन २५ गते बिशाल एकल कार्यक्रम प्रस्तुत गर्नु भएका फत्तेमानअझै पनि हरेक बिहान दुई घण्टा हार्मोनियमको तालमा रियाज गर्नु हुने गायक एबमं सङ्गीतकार फत्तेमानको जिन्दगीनै सङ्गीत साधनामा ब्यतित गर्दै हुनुहुन्छ। अझै पनि गीत-सङ्गीतको क्षेत्रमा केही जानेकै छैन जस्तो लाग्छ उहाँलाई।

Source : www.artistnepal.com

भजनशिरोमणि भक्तराज आचार्य

2010-09-26T18:48:00.004-10:00

बाल्यकाल:

भजनशिरोमणि भक्तराज आचार्यले सन् १९४२ मा धनकुटामाआमा रेनुका आचार्य र बुबा बलभद्र आचार्य को कोख बाटजन्म लिनुभएको थियो । भक्तराज आचार्यले जन्मेको साढेएक वर्षमानै आफ्नो बुबाको माया बाट बाञ्चित हुनु परेकोथियो । त्यस पछि गाउँमा महामारी फैलिएपछि आमा रेनुकाआचार्यसँग भक्तराज आचार्यपनि भारतको सिक्किम जानुभयो । सिक्किम गएर पनि सानै देखी सङ्गीतमा रुची राख्नेभक्तराज आचार्यलाई सङ्गीतको मोहले छाडेको थिएन ।
अझ पछि आफ्नो आमाले पनि कामगर्न नसक्ने अवस्थाआएपछि परिवारको एक्लो छोरा भक्तराजले सानै उमेरमापारिवारिक जिम्मेवारी पनि सम्हाल्नु परेको थियो । त्यसैले उहाँको बाल्यकालको समय त्यति सुखद रुपमा बित्न सकेन। वेस्ट बंगालको डुवर्समा पनि भक्तराज आचार्यको बसाई त्यति सहज थिएन ।
सानै देखी सरस्वती पुजा लगायत अन्य कार्यक्रममा मौका पाउने बित्तिकै आफ्नो प्रतिभा देखाउन पछी नपर्ने भक्तराजकोबाल्यकाल र युवा अवस्थाका केही क्षणहरु पनि त्यतै बिते । भारत बसाईको क्रममा भक्तराजले ईलाहाबादबाट संगितसम्बन्धी औपचारिक शिक्षा पनि लिनु भएको थियो तर त्यती बेला सम्म भने उहाँको सांगितिक यात्राले त्यति फड्कोमारिसकेको थिएन र सांगितिक ज्ञान भएर पनी कुनै गित रेकर्ड गर्नु भएको थिएन ।
सांगितिक यात्राको शुरुवात:
.सं. २०३० मा काठमाडौंमा भएको “अधिराज्यव्यापी राष्ट्रिय गित प्रतियोगिता” मा भाग लिए पछी भने उहाँकोसांगितिक जिवनले अग्रगती लिन थाल्यो । त्यसबेला उहाले गाउनु भएको राष्ट्रिय गित “होसियार यसबखत समयकोमुखलाई चिन....” भन्ने गित बाट उहाँले 'गोल्ड मेडल' प्राप्त गर्नु भएको थियो । त्यस गितमा उहाँले मात्र नभईरचनाकार तथा सङ्गीतकार अम्बर गुरुङले पनि 'गोल्ड मेडल' प्राप्त गर्नु भएको थियो । यो गित नै उहाँले गाएको पहिलोगित थियो ।
त्यसपछि उहाँले रेडियो नेपालमा जागिर पाउनु भयो र उहाँको स्वरमा पहिलो पटक “मलाई जिवन चाहिन्छ....” बोलकोगित रेकर्ड भयो । यो गित बाट शुरु भएको उहाँको सांगितिक यात्रा त्यति सहज भने रहेन । त्यो बेलामा पनि उहाँकोआफ्नै शैली र पहिचान थियो । कतिले त उहाँको प्रतिभा देखी डराएर उहाँलाई अरुको गित गाउने, गित गाउन नसक्नेसम्म भने तर उहाँको पछाडी भने उहाँको कला देखी डराउथें ।
वि.सं. २०३० देखी २०४६ साल सम्मको साँगितिक यात्रामा उहाँले करीब ४५० वटा गितहरु गाउनु भयो जुन गितहरु अझैपनी हाम्रा माझ अमर र अजर भएर गुञ्जिरहेका छन । यति मात्र होईन उहाँले गाउनु भएका यत्तिका गितहरु मध्ये२०-२५ वटा गितहरुमा बाहेक उहाँले आफ्नै कम्पोजिसनमा तयार पार्नु भएको छ ।
उहाँको प्रतिभा र आँट देखेर डराउनेहरुले उहाँलाई अरुको गित गायो भनेर भनेपनि उहाँको पछाडी उहाँकै प्रशंशा गर्नेगर्दथे ।
त्यही कुरा बाट प्रभावित भएर उहाँले आफ्नो कम्पोजिसनमा धेरै गितहरु गाउउनु भएको छ । उहाँका छोरा तथा गायकस्वरुपराज आचार्य भन्नुहुन्छ -“त्यती बेला रेडियो नेपालमा केही व्यक्तिहरुको हालिमुहाली भएकाले गर्दा पनि भक्तराजआचार्यले आफुलाई माथी उठाउन र आफ्नो पहिचान बनाउन धेरै संघर्ष गर्नु परेको थियो, त्यो बेला रेडियो नेपालमा धेरैअस्वस्थ प्रतिष्पर्धा हुन्थ्यो । मेरो बुबा आफ्नो प्रतिभा र गायकिले गर्दानै यति माथी सम्म उठ्न सफल हुनुभएको हो ।तर यसको लागी उहाँले धरै दुख भोग्नु भयो यतिकि सायद अरु कुनै मानिस भएको भए उसले ति मानिसहरुको व्यावहारदेखी आजित भएर गित रेकर्डनै गर्ने थिएन ।
भक्तराज आचार्यको कालो समय:
समयको चक्र सँगै अगाडी बढिरहनु भएका भक्तराज आचार्यलाई २०४६ सालमा एउटा बज्रपात आईलाग्यो जुन घटनालेभक्तराज आचार्यलाई र उहाँको परिवारलाई एउटा संकटमा धकेलिदियो । निकै मेहनती र आफ्नो कुरामा अडिग रहनेभक्तराज आचार्य माथी काठमाडौंको बौद्दमा सांघातिक हमला भयो । जसको कारणले उहाँको टाउकोमा १०० वटा टाँकालगाउनु परेको थियो ।
त्यो हमला कसैको षडयन्त्र हो जस्तो लाग्छ । उहाको प्रतिभा र गायन देखी धेरै डराउँथे जसले उहामाथि सांघातिकहमला गरेका हुन सक्छन । तर उहाँको त्यो चोट निको नहुदै उहाँलाई अर्को बज्रपात आईलाग्यो र उहाँको जिब्रोमादेखिएको सानो खटिराले क्यान्सरको रुप लियो जसको कारणले २०५० मा उहाँको जिब्रो काट्नु पर्यो र उहाँको सुरिलोस्वर हामीहरु माझ बाट टाढा भयो ।
अर्को अर्थमा भन्नु पर्दा नेपाली सांगितिक क्षेत्रले एउटा बहुमूल्य प्रतिभाको आवाज लाई गुमायो र नेपाली सांगितिकक्षेत्रमा अपूरणिय क्षति भयो जुन क्षति सानो तपस्या र लगावले पुरा गर्न सम्भव छैन । “कोही नगरोस.... प्रेम अमरप्रेमको मूल्य कहाँ छ.....” यो गित नै उहाँको लागी अन्तिम गीत थियो , नेपाली संगीत ईतिहासको ।

कमल जैनको सपना पूरा भयो .

2010-08-03T01:24:00.008-10:00

सपना पूरा भयो

व्यापारी कमल जैनको एकल लगानीमा निर्माण गरिएको चित्तपोल-५ कैलाशकुट डाँडाको १ सय ४३ फिट अग्लो शिवको मूर्ति प्राण प्रतिष्ठापन भएपछि सर्वसाधारणका लागि खुला भएको छ । कम्तीमा सय जना नेपाली र भारतको दक्ष कलिगड दिनरात खटेर ६ वर्षमा यो मूर्ति तयार गरेको जैनले जानकारी दिए । निर्माणका लागि गिटी, बालुवा, सिमेन्ट, डन्डी आदि निर्माण सामग्री प्रयोग भएको उनले बताए । 'निर्माण सामग्री कति लाग्यो त्यसको कुनै हिसाब छैन,' जैनले भने ।

उभिएको मूर्तिको फाउन्डेसनको कार्य सम्पन्न गर्न मात्र दुई वर्ष लागेको थियो । मूर्ति बाहिरी रंग सामान्य जस्तो देखिए पनि घाम र पानीबाट बचाउन जिङक कोडेट गरेपछि तामालाई स्प्रे गरेर लगाइएको छ । रंग लगाउन मात्र ६ हजार केजी तामा र जिंक लागेको जैन हिलटेक ट्यांकीका मालिक जैनले जानकारी दिए । ७५ रोपनीभन्दा बढी क्षेत्रफलमा निर्माण भएको यो मूर्तिलाई भूकम्प र हावाबाट हुन सक्ने क्षति रोक्न नेपाल र भारतका दक्ष इन्जिनियरहरूले विशेष सावधानीका साथ निर्माण गराएका छन् ।

'म र मेरो परिवारका सदस्यले व्यापारलाई भन्दा बढी मूर्ति निर्माणमा चासो देखाउँदै आफ्नो व्यक्तिगत जीवनको समेत पर्वाह नगरी बिहानदेखि रातिसम्म सा ँगाको डाँडामा बितायौं,' जैनले भने-'शिवको अग्लो मूर्ति बनाएर नेपाललाई चिनाउने मेरो सपना पूरा भएको छ ।' नागरिक उड्डयन तथा पर्यटन मन्त्री शरदसिंह भण्डारीले यो मूर्तिका कारण नेपालमा पर्यटकीय स्थल थपिएको बताए । 'संसारकै सबैभन्दा ठूलो मूर्ति नेपालमा बनेको छ,' मन्त्री भण्डारीले भने- 'यसले देश- विदेशमा हिन्दुधर्मप्रति आस्था राख्नेहरू गौरवान्वित हुनेछन् भने नेपालमै धार्मिक पर्यटक बढ्ने कुरामा दुविधा छैन ।'

मन्दिर क्षेत्रलाई मारकाट निषेधित र साकाहारी क्षेत्र घोषणा गरिएको छ । त्यस्तै धूमपान र मदिरा सेवनसमेत निषेध गरिएको जैनले जानकारी दिए । 'महादेवको मूर्ति बनाउने कार्य मेरो एक्लो प्रयास भए पनि यो कार्यमा व्यापारको कुनै सम्बन्ध छैन,' उनले भने- 'मन्दिर परिसरको सरसफाइ एवं फलफूल गोडमेलमा थप लगानी गर्नु नपरोस् भनेर थोरै शुल्क उठाउनेछु ।' उनले मन्दिर प्रवेशका लागि २० रुपैयाँ शुल्क उठाउने निर्णय भए पनि केही दिनका लागि यो कार्य पनि बन्द गरिएको छ ।

मन्दिरसँगैको क्षेत्रमा नेचर केयर अस्पताल निर्माण गरिएको छ । ३२ शय्याको उक्त अस्पतालमा थेरापी, योग, मेडिटेसन, कोलन थेरापी, मड थेरापी, ज्याकुजी, स्टिम इन्फारेज सौना, अक्युप्रेसर आदि सेवा उपलब्ध हुने जैनले जानकारी दिए । शिव मूर्तिका कारण थप पर्यटक भित्र्याउन सकिने मन्त्री भण्डारीले बताए । उनले एकल लगानीमा मूर्ति निर्माण गरेर मुलुकको इज्जत बढाएको भन्दै कमल जैनको खुलेर प्रशंसा गरेका छन् ।

एक हातमा त्रिशूल र अर्कोमा डमरु बोकेको शिवको मूर्तिमा सिमेन्ट र फलामको छड प्रयोग गरिएको छ । सरकारले पर्यटन वर्ष-२०११ मनाउने तयारी गरिरहेको बेला निजी लगानीमा निर्माण भएको शिवको मूर्तिले चित्तपोल पनि पर्यटकीय स्थानका रूपमा चिनिने पक्का छ । यहाँबाट राजधानीको अधिकांश क्षेत्रको अवलो कन गर्न सकिन्छ । डाँडाबाट राजधानी पूर्वजाने र भित्रिने सवारी साधन गुडेको मनोरम दृश्य देखिन्छ ।

७५ रोपनी जग्गामा मूर्तिलगायत २४ कोठामा ३२ शैय्याको आयुर्बेदिक अस्पताल, बालबालिकालाई खेल्ने ठाउँ, बिरामी बस्ने चारवटा घर निर्माण गरिएका छन् । मूर्तिको काम सक्न १२ करोड रुपैयाँभन्दा बढी खर्च भएको जैनले जानकारी दिए । भक्तपुरको नलिन्चोक-चित्तपोल गाविस भवन हुँदै तीन किलोमिटरको यात्रा पछि मूर्ति भएको स्थानमा पुग्न सकिन्छ भने भक्तपुर र काभ्रेको सिमाना साँगाबाट १० मिनेटको पैदल यात्राबाट त्यहाँ पुगिन्छ ।

Source :www.ekantipur.com/saptahik

About Drama & Theatre.

2010-07-08T22:05:00.005-10:00

Drama

What is drama? And how do you write about it?

Drama is tension. In the context of a play in a theatre, tension often means that the audience is expecting something to happen between the characters on stage. Will they shoot each other? Will they finally confess their undying love for one another? Will Oedipus figure out that he was the one that caused the plague by killing his father and sleeping with his mother?

For instructors in academic departments, whether the classes are about theatrical literature, theater history, performance studies, acting, or technical aspects of a production, writing about drama often means finding reasons why and how the plays we watch are filled with tension and excitement. Of course, one particular production may not be as exciting as it's supposed to be. In fact, it may not be exciting at all. Writing about drama can also involve figuring out why and how a production went horribly, horribly wrong.

Two of our other handouts might be useful if you need to do research in the specialized field of Performance Studies (a branch of Communication Studies) or want to focus especially closely on poetic or powerful language in a play:

Plays, productions, and performances

Talking about these three things can be difficult, especially since there's so much overlap in the uses of the terms. For the most part, plays are what's on the page. There are countless exceptions to this idea, but it's always worthwhile to keep an eye on what you mean by this term. A production of a play is a series of performances, each of which may have its own idiosyncratic features. For example, one production of Shakespeare's Twelfth Night might set the play in 1940's Manhattan and another might set the play on an Alpaca farm in New Zealand. Furthermore, in a particular performance (say, Tuesday night) of that production, the actor playing Malvolio might get fed up with playing the role as an Alpaca herder, shout about the indignity of the whole thing, curse Shakespeare for ever writing the play, and stomp off the stage. See how that works?

Be aware that the above terms are sometimes used interchangeably—but the overlapping elements of each are often the most exciting things to talk about. For example, a series of particularly bad performances might distract from excellent production values: If the actor playing Falstaff repeatedly trips over a lance and falls off the stage, the audience may not notice the spectacular set design behind him. In the same way, a particularly dynamic and inventive script may so bedazzle an audience that they never notice the inept lighting scheme.

A few analyzable elements of plays

This brings us to the wonderful variety of things that you can gawk at, ponder, and write about when you go to see a play. Playwrights are called playwrights because, like cartwrights build carts and shipwrights build ships, playwrights build plays. The reason that the word still has that sense of "builder" or "maker" (even if the playwright actually only scribbles on pages in his or her garret) is because plays, whether considered as literary works or as cultural artifacts, rarely succeed on stage without a certain understanding of the concrete bits and pieces that end up on the planks, under the lights, and in front of an audience. To put it another way: the words of a play have a context.

For the play itself, some important contexts to consider are

The time period in which the play was written
The playwright's biography and other works
Contemporaneous works of theater (plays written or produced by other artists)
The language of the play

Depending on your assignment, you may want to focus on any one of these elements exclusively or compare and contrast two or more of them. Keep in mind that any one of these elements may be more than enough for a dissertation, let alone a short reaction paper. Since a number of academic assignments ask you to pay attention to the language of the play and since it might be the most complicated thing to work with, it's worth looking at a few of the ways you might be asked to deal with it in more detail.

Language

There are countless ways that you can talk about how language works in a play, a production, or a particular performance. Given a choice, you should probably focus on words, phrases, lines, or scenes that really struck you, things that you still remember weeks after reading the play or seeing the performance. You'll have a much easier time writing about a bit of language that you feel strongly about (love it or hate it).

That said, here are two common ways to talk about the way language works in a play:

How characters are constructed by their language

If you have a strong impression of a character, especially if you haven't seen it on stage, you probably remember one line or bit of dialogue that really captures who that character is. Playwrights often distinguish their characters with idiosyncratic or at least individualized manners of speaking. Take this example from Oscar Wilde's The Importance of Being Earnest:

ALGERNON: Did you hear what I was playing, Lane?
LANE: I didn't think it polite to listen, sir.
ALGERNON: I'm sorry for that, for your sake. I don't play accurately—anyone can play accurately—but I play with wonderful expression. As far as the piano is concerned, sentiment is my forte. I keep science for Life.
LANE: Yes, sir.
ALGERNON: And, speaking of the science of Life, have you got the cucumber sandwiches cut for Lady Bracknell?

This early moment in the play contributes enormously to what the audience thinks about the aristocratic Algernon and his servant, Lane. If you were to talk about language in this scene, you could discuss Lane's reserved replies (Are they funny? Do they indicate familiarity or sarcasm? How do you think of a servant who replies in that way?) or Algernon's witty responses (Does Algernon really care what Lane thinks? Is he talking more to hear himself? What does that say about how the audience is supposed to see Algernon?). Algernon's manner of speech is part of who his character is. If you are analyzing a particular performance, you might want to comment on the actor's delivery of these lines: Was his vocal inflection appropriate? Did it show something about the character?
How language contributes to scene and mood

Ancient, Medieval, and Renaissance plays often use verbal tricks and nuances to convey the setting and time of the play because they didn't have elaborate special-effects technology to create theatrical illusions. For example, most scenes from Shakespeare's Macbeth take place at night. The play was originally performed in an open-air theatre in the bright and sunny afternoon. How did Shakespeare communicate the fact that it was night-time in the play? Mainly by starting scenes like this:

BANQUO: How goes the night, boy?
FLEANCE: The moon is down; I have not heard the clock.
BANQUO: And she goes down at twelve.
FLEANCE: I take't, 'tis later, sir.
BANQUO: Hold, take my sword. There's husbandry in heaven; Their candles are all out. Take thee that too. A heavy summons lies like lead upon me, And yet I would not sleep: merciful powers, Restrain in me the cursed thoughts that nature Gives way to in repose!

Enter MACBETH, and a Servant with a torch

Give me my sword.
Who's there?

Characters entering with torches is a pretty big clue, as is having a character say, "It's night." Later in the play, the question, "Who's there?" recurs a number of times, establishing the illusion that the characters can't see each other. The sense of encroaching darkness and the general mysteriousness of night contributes to a number of other themes and motifs in the play.

Productions and performances

Productions

For productions as a whole, some important elements to consider are:

Venue: How big is the theatre? Is this a professional or amateur acting company? What kind of resources do they have? How does this affect the show?
Costumes: What is everyone wearing? Is it appropriate to the historical period? Modern? Trendy? Old-fashioned? Does it fit the character? What does the costume make you think about the character? How does this affect the show?
Set design: What does the set look like? Does it try to create a sense of "realism"? Does it set the play in a particular historical period? What impressions does the set create? How does this affect the show?
Lighting design: Are characters ever in the dark? Are there spotlights? Does light come through windows? From above? From below? Is any tinted or colored light projected? How does this affect the show?
"Idea" or "concept": Do the set and lighting designs seem to work together to produce a certain interpretation? Do costumes and other elements seem coordinated? How does this affect the show?

You've probably noticed that each of these ends with the question, "How does this affect the show?" That's because you should be connecting everything, every detail that you analyze back to this question. If a particularly weird costume (King Henry in scuba gear) suggests something about the character (King Henry has gone off the deep end, literally and figuratively), then you can ask yourself, "Does this add or detract from the show?" (King Henry having an interest in aquatic mammalia may not have been what Shakespeare had in mind.)

Performances

For individual performances, you can analyze all the items considered above (for plays and performances) in the light of how they might have been different the night before. For example, some important elements to consider are:

Individual acting performances: Not how brilliant Hamlet was, but how brilliant, say, John Gielgud's Hamlet was? What did the actor playing the part bring to the performance? Was there anything particularly moving about the performance that night that surprised you, that you didn't imagine from reading the play beforehand (if you did so)?
Mishaps, flubs, and fire alarms: Did the actors mess up? Did the performance grind to a halt or did it continue?
Audience reactions: Was there applause? At inappropriate points? Did someone fall asleep and snore loudly in the second act? Did anyone cry? Did anyone walk out in utter outrage?

Response papers

Instructors in drama classes often want to know what you really think. This can have its advantages and disadvantages. On the one hand, you may find it easier to express yourself without the pressure of specific guidelines or restrictions. On the other hand, it may be frustrating not to have anything specific to write about. Hopefully, the elements and topics listed above can also provide you with a jumping-off point for more open-ended responses, ie. How did the lighting make you feel? Nervous? Bored? Distracted?

Most of the time, responses are directed toward individual performances that you go see, so you should feel free to be as specific as possible. One the easiest ways to do this is to remember that most of the time, you can say more about less. You'll have a much more difficult time if you start out writing about "imagery" or "language" in a play than if you start by writing about that ridiculous face Helena made when she found out Lysander didn't love her anymore.

If you're really having trouble getting started, here's a three point plan for responding to a piece of theater.

Make a list of five or six specific words, images, or moments that caught your attention while you were sitting in your seat.
Answer one of the following questions: Did any of those moments contribute to your enjoyment or loathing of the play? Did any of these moments seem to contribute or detract from any overall theme that the play may have had? Did any of these moments make you think of something completely different and wholly irrelevant to the play?
Write a few sentences about how each of the moments you picked out for the second question worked.

Source : www.unc.edu

Love and Meditation

2010-02-14T18:13:00.005-10:00

"How can people turn the human phenomenon of falling in love into a meditation?"

IT IS THE EASIEST WAY. In human life, love is the closest phenomenon to meditation. The moment you fall in love with someone, what actually happens? What transpires between those two who have fallen in love with each other? They drop their egos -- at least for each other. They drop their hypocrisies, their masks. They want to be together, almost one soul within two bodies. That's the desire of love.

And this is a beautiful moment to change it into a meditation. Just nobody has ever told them. In fact, just the opposite has been told to them: that love is against meditation, so people who are falling in love can never become meditators.

THE SAME PEOPLE who make celibacy spiritual make love unspiritual, something dirty, condemned. But to me things are totally different. Love helps you to relax, which is part of meditation. Love helps you to be joyous, which is part of meditation. Love helps you, for a few moments at least, to be silent, which is the essential part of meditation. And finally, making love, if you attain to an orgasmic experience, gives you a glimpse of what meditation is, but it is millions of times more than this.

So to me, love is a basic experience which can help you to become meditators. The old religions have been preventing it, and they have been preventing it for a certain reason. If people can transform their love into meditation, then the priests and the churches and the synagogues are no more needed, then people are totally free. No spiritual leadership is needed. And there are millions of priests around the world, like parasites on humanity. And naturally they will give you wrong ideas, against love, and they will give you ideas for meditation, but because you don't have the basic experience....

LOVE IS JUST LIKE when you enter into a swimming pool, step by step you are going into deeper water. Then the floor of the swimming pool is divided in two parts, one for those who cannot swim, so the water is up to your neck, and then the second part for those who can swim.

But those who want to learn swimming have to learn in the first part, which is not for swimmers. They have to learn it there. Once they have learned, then slowly they will gather courage and enter into deeper water, because for a swimmer it does not matter how deep the water is; the swimmer is always on the surface. The water may be a hundred feet deep, five hundred feet deep, or five miles deep, it makes no difference to the swimmer. It makes a difference only to the non-swimmer. Beyond five feet, everything is death. But the swimming pool is one -- shallow, deep -- it is one. And the boundary line is only a line until you learn to swim.

To me, love and meditation are just like that. Love is the shallow space in a swimming pool, for those who cannot meditate. But that is the place to learn meditation. And it is the same pool, it is the same water, it is the same kind of phenomenon. You are just unable to go deeper because you have been made afraid even to enter into it. The shallow part has been condemned, and you have been told to jump into the deeper part without knowing how to swim.

So they disturbed your love life by condemnation and they disturbed your meditative life by sheer strategy: because you don't know swimming, you cannot go so deep. And you don't have any experience of silence, peace, sheer joy, a little bit of ecstasy, something orgasmic -- these will give you the hints how meditation is not a myth. You have tasted it a little bit. It is the same energy field, just you have to go deeper into it.

WHAT ACTUALLY HAPPENS when one couple moves into the realm of orgasmic experience? What actually happens? Every point has to be understood. Time stops. For a moment the pendulum does not move, and that single moment seems to be almost eternity. The two persons are no more two -- for a moment. They have melted into each other. There is no thought in the mind, for a moment. It is all empty and silent, and these are the things which have to be deepened in meditation.

And once you have tasted them, you will be surprised that it does not depend on the other person. Something happens within you. Something happens within the other person. But it is not dependent. If you can sit silently, if you can manage, by watching your thoughts, to bring a gap, a stop, you will suddenly see time has stopped again. And now it is in your hands, not in the hands of biology. You can keep this time stopped as long as you want. And once you know the secret key....

The key is: no thoughts, no ego, no time -- you just are.

That's why I have never been against love. I have been much condemned for it, naturally, because I was cutting the very roots of the business of all the religions.

EVERY RELIGION IS against me. Their profession depends on condemning love and praising meditation. They know you cannot attain to meditation, and they know now your love is condemned, it is a sin. You will never experience any orgasmic phenomenon, so meditation will remain just a philosophy, and your life will remain loveless, angry, full of rage, ready to explode at any excuse. Because where will your energy go?

It could have become peace, silence, joy, blissfulness. You did not allow it to become that. That repressed energy turns into poison. That's why everybody is irritable, annoyed, worried, tense. The simple reason is that they have lost the natural source of relaxation.

No animal looks irritated, annoyed, angry, because they don't understand the language the priests speak.

They have never heard that celibacy is spiritual. Of course they cannot attain to meditation, but they are far better than those human beings who could have attained meditative heights, but have lost even the simple biological experience of orgasm.

THOSE ARE SIMPLY indications of your possibilities, potentialities. And it is easier to experiment with something natural in the beginning and then to try something which is supernatural, which belongs to higher nature.

And once you know how to be silent, how to be thoughtless, how to be in a state of no time, no mind, you experience such orgasmic joy, which has nothing to do with sex, it has such purity and such innocence.

A man who has attained to that purity and innocence has no need of sex, it is no longer a psychological problem for him. But there is no prohibition either. He can enjoy sex too, and he will enjoy it more than anybody else, because his orgasm will immediately become meditative.

Having experienced the meditative orgasm -- such a greater phenomenon -- his sexual orgasm will immediately trigger the bigger orgasm. He can play with sex. There is no harm in it. There is no need, but there is no prohibition either. It is up to him.

THE MEDITATIVE ORGASM absorbs your sexual energy, because you don't have any other energy. Your whole energy is sexual energy, and that vast explosion of joy simply absorbs all your energy. Hence, you need not become a pervert, you need not make an effort to remain celibate. It is just your choice.

If you want to play old games once in a while, it is perfectly good. In fact, perhaps it should be a part of every enlightened man's life to have sex once in a while, because that will change the attitude of the whole world about sex.

Without that, it is very difficult to change. Then they can see that even an enlightened person can enjoy sex. There is nothing sin-like in it. And it will join the enlightened man and unenlightened man in a bridge. At least on one point, both experience the same thing....

Love is a natural kind of meditation. And meditation is a supernatural kind of love.

Sources By : - OSHO RAJNISH,The Last Testament, Volume 2, Discourse 21

Blood Donation Photos

2010-02-14T00:21:00.000-10:00

/>
/>
/>

/>

/>

सङ्गीतमा समर्पित सुरेश

2010-02-04T06:39:00.001-10:00

आऊ मेरा प्यारा-प्यारा भाइबहिनीहरू रेडियोनजिक आऊ, लौ त सुरु गरौँ आजको बाल कार्यक्रम ...' हालैको एक बिहान रेडियो नेपालबाट गुञ्जिने यी शब्दहरूलाई सम्झि सङ्गीतकार सुरेश अधिकारीले । बासुदेव मुनालका यी शब्दहरू मुख्य प्रेरणाका स्रोत हुन् रे सङ्गीतकार अधिकारीका लागि । 'त्यतिबेला रेडियो नेपाल सञ्चारको एक मात्र सशक्त माध्यम थियो । हामी स्कुलका गुरुहरूभन्दा रेडियोसँग बढी रमाउँथ्यौ,' सुरेशले आफ्नो विगत खोतले ।
२०३८ सालमा र्सवप्रथम रेडियो नेपालको बाल कार्यक्रममा प्रथम स्थान हात पारेका अधिकारीले अहिलेसम्म सङ्गीतको कुनै औपचारिक शिक्षा लिएका छैनन् । रेडियो नेपालको पुरस्कार नै उनका लागि सङ्गीत क्षेत्रमा प्रवेशको बाटो बन्यो । काभ्रे, कुशादेवी-३ मा जन्मिएका अधिकारीले एसएलसीसम्मको शिक्षा स्थानीय कुशादेवी उच्च माविबाट गरे । सङ्गीतमा रुचि भए पनि उनले काठमाडौँ ल क्याम्पसबाट कानुनमा स्नातक गरे । त्यो औपचारिक शिक्षाले उनको करियरलाई खासै सहयोग गरेन जति उनलाई रेडियो नेपालमा निरन्तर धाउनाले गरेको छ ।
'युनिक म्युजिक कर्न्र्सन भन्ने एउटा एजेन्सीमा २०४४ सालतिर गायकका लागि विज्ञापन मागेको थियो । म पनि त्यहाँ गायकका रूपमा प्रवेश गरेँ र पछि मैले सबै बाजाहरू बजाउन जानेकाले सङ्गीतकारका रूपमा जागिरे भएँ,' मिठो स्वरका धनी अधिकारी आफ्नो सङ्गीत जीवनको प्रारम्भिक कालमा फर्किए एकपटक ।
समकालीन नेपाली गीत-सङ्गीतको क्षेत्रमा सफल मानिएका अधिकारीले सङ्गीतलाई आफ्नो परिभाषा दिए, 'सङ्गीत ध्वनि होर्,र् इश्वर नै यही हो, तन्त्रविद्या पनि ध्वनिसँग सम्बन्धित छ,' उनले थपे, 'निर्जीव वस्तुलाई ध्वनिले नै चलायमान बनाउँछ । तपाईंको ध्वनिको स्केल र निर्जीव वस्तु जस्तै, भाँडाको स्केल म्याच गर्žयो भने, भाँडाले आवाज निकाल्छ । त्यो पनि एउटा सङ्गीत हो ।' अधिकारीले आफूसँगैको गिटार उठाए र आफ्नो परिभाषालाई पुष्टि गर्नतिर लागे । उनले मुखलाई गितारका तारसँगै जोड्दै अलाप्न थाले, सुरहरू । उनले फ्ल्याटमा अलाप्दा बेसको तारले आफ्नो आवाज निकाल्न थाल्यो, त्यसैगरी उनले 'हाइ पिच'मा अलाप्दा सबैभन्दा माथिको तारले आफ्नो आवाज निकाल्न थाल्यो । उनको यो व्यावहारिक ज्ञानले नै सायद उनलाई सफल बनाएको छ ।
सङ्गीतकार अधिकारीले लगभग ६० देखि ७० ओटाजति नेपाली चलचित्रमा आफ्नो सङ्गीत दिइसकेका छन् । अधिकारी आफूलाई व्यावसायिक सङ्गीतकारका रूपमा लिन्छन् । हुन पनि सङ्गीतले नै पालेको छ उनको परिवार । जब कुनै पेसाले एउटा व्यक्ति र उसको परिवारलाई गाँस, बास, कपास जुटाउँछ र सामाजिक जीवनका लागि योग्य बनाउँछ, त्यस बेला ऊ त्यो पेसामा व्यावसायिक बन्छ । अधिकारीले आफ्नो अधिकतम समय सङ्गीतमै दिएका छन् र उनी सफल पनि छन् ।
'म मरेको पल तिमी डोली चढ्नु' बोलको उनको गीत नेपाली भाषीहरूमाझ सदाबहार छ । त्यस्तै, उनले सङ्गीत भरेका आधुनिक र चलचित्रका गीत पनि सबैखाले स्रोताको मनमा बसेका छन् । दुई छोरी र श्रीमतीका साथ काठमाडौँमा बस्दै आएका अधिकारी हाल आफैँले निर्माण गर्न लागेको चलचित्र 'तिमी मेरो म तिम्रो'मा व्यस्त छन् । प्रस्तुत छ उनीसँगको कुराकानीको सारसङ्क्षेपः

l तपाईंको आफ्नो जीवनदर्शन र सिद्धान्त के हो ?
- सकारात्मžžžžक सोच, मानवीय संवेदना र जिम्मेवारीबोध ।
l सङ्गीतकार नभएको भए के हुनुहन्थ्यो होला ?
- सर्वोच्च अदालतमा बहस गरिरहेको हुन्थँहोला ।
l 'तन्नेरी'का बारेमा तपाईं के भन्नुहुन्छ ?
- म आफूलाई अहिले पनि तन्नेरी नै देख्छु र भोलि झन् तन्नेरी देखिनेछु । किनभने, तन्नेरी भन्ने कुरा उमेरभन्दा
पनि सोचाइमा भर पर्दछ । तपाईंहरूको यो पत्रिका पनि तन्नेरी नै रहेछ, सधैँ तन्नेरी रहन सफल रहोस्, तन्नेरी
मासिकलाई तन्नेरी शुभकामना ।
l अहिलेको तन्नेरी पुस्तालाई कस्तो देख्नु हन्छ ?
- जेनेरेसन ग्यापले गर्दा आफूभन्दा तल्लो पुस्ता गलत बाटोमा गइरहे जस्तो लाग्नु स्वाभाविक हो । जस्तै, मेरो बुबाको दृष्टिकोणमा पनि म गलत बाटोमा हिँडिरहेको हुन्थेँ उतिबेला, तर साँच्चै गलत बाटोमा हिँडिरहेको हुने भए त म पक्कै पनि यो स्थानसम्म आइपुग्ने थिइनँ होला ।
l राज्यले कलाकारका लागि के गर्नुपर्छ जस्तो लाग्छ ?
- सरकार तथा देशले कलाकारलाई पैसा दिने होइन, राम्रो उखुबारी भएको किसानलाई देशले पैसा दिने त होइन नि, बरु सक्दो बजार व्यवस्थापन गरिदिनुपर्छ । त्यसैगरी, राज्यले पनि कलाकारलाई बरु रोयल्टी, पाइरेसी, मार्केटिङ आदि कुराको राम्रो व्यवस्थापन गरेर कलाकारलाई राम्रो सम्मान गर्न सक्छ । देशले कलाकारलाई गर्ने योभन्दा ठूलो सम्मान केही पनि हुन सक्दैन । एउटा कलाकारले समाजको लागि योगदान पुर्žयाएको हुन्छ । उसलाई हामी समाजका सदस्य मिलेर सहयोग गर्न सक्छौँ । नातिकाजीले गीत हाम्रो गाइदिनुभयो । वहाँका गीत हामी नै सुन्छौँ देश तथा सरकारले त सुन्ने होइन, खै त हामीले यो कुरा बुझ्न सकेको !
l नेपाली सङ्गीत कतातिर गइरहे जस्तो लाग्छ ?
- अझै त गलत बाटोमा हिँडेको छैन । विकास पनि क्रमैसँग हुन्छ । बाटो हिँड्दा भीर पनि आउँछ तर निरन्तर हिँड्नुपर्छ । ओझेलमा परेको छैन हाम्रो सङ्गीत । बदलिँदो परिस्थितिलाई सामना गरिरहेकै छ ।
l नेपाली सङ्गीतको विकास गर्न के गर्नुपर्छ ?
- र्सवप्रथम त, छुट्टै सङ्गीत प्रतिष्ठानको स्थापना गरिनुपर्छ । त्यो ढल तथा खानेपानी संस्थानजस्तो बनाइनु हुँदैन,
जसले कुनै एउटाको पनि राम्रो विकास गर्न नसक्ने नहोस् । किनभने सङ्गीत क्षेत्रले गायन, वाद्यवादन, लेखन आदि
विधालाई समेट्छ । त्यसैले समग्र सङ्गीतको विकासका लागि यी सबै विधाको एक-एक विकास हुन जरुरी छ ।
Source : Tanneri.com

BLOOD DONATION PROGRAM

2010-01-31T23:24:00.003-10:00

Blood Donation Program

Blood Donation Program organized by "Work Together Nepal" in Association with "NAME Institute for Medical Education". The Total donation was 119 and it's a great success to "WTN". The program is co-ordinated by Mr. Rajesh Kumar Shah & the chief guest is Dr. Navin Kumar Sharma, the director of NAME. WTN's all programme s co-ordinate by Mr. Prajwal Baral. He is the president of WTN.

WORK TOGETHER NEPAL.
Head office : Kathmandu, Nepal
Web site : www.wtn.org.np

Veteran Musicial : Prabhu Raj Dhakal

2009-12-14T18:34:00.000-10:00

Prabhu Raj Dhakal
Prabhu has been singing Classical vocals since an early age and is Nepal's foremost classical vocalist and his spellbinding performances have been awarded with numerous honors. He has worked as lecturer of Classical Music at Tribhuwan University, Fine Arts Campus and at present working as Classical Music teacher in Kathmandu University.

His Father

Late Sangeet Pravin, Nararaj Dhakal (Born in 1968, Late Mr. Nararaj Dhakal who was a Maestro of "Classical Music" and was an academician of Nepal Government academy.)

EXPERIENCES:
- Worked as a Classical Vocalist in National Radio station for eight years.
- Conducting a Classical Musical institute at Bagbazar.
- Has Participated in Lots of Musical concerts organized by government and private sector such

as Nepal Academy, Radio Nepal, National Theater, Kiranteswor Sangeetasharm etc.
- Working as a Teacher in Nepal Music School.

Concerts
Various Part of Nepal.
Various Part of India.
Austria.
Germany etc...

CREATIVE WORKS
Sohani Music Album.
Moment Fusion Music Album.
Fifty-five Ragas recorded from Radio Nepal and much more.

Madhav Prasad Pandey

Lalitkala Campus, B.MUS

Source :http://www.dafaband.com/

Veteran Tabala Playar : Rabin Lal Shrestha

2009-12-14T17:42:00.000-10:00

Veteran TAbala Playar : Rabin Lal Shrestha
Date of Birth : 12th Nov, 1969
Father's Name : Mr. Shankar Lal Shrestha
Nationality : Nepali
Religion : Hindu
Language : English, Nepali, Hindi & Newari
Instrument : TABALA

QUALIFICATION
Graduation in Music (Sangeet Prabhakar)) from Prayag Sangeet Samiti Alahabad in 1987 Completed Masters in Music (Sangeet Pravin) from Prayag Sangeet samiti Alahabad in 1989.

TRAINING
- Started learning tabla at the tender age from the senior Gurus like Sadhuram Manandhar and Ganesh Raj Wonta.
- Learned professional tabla playing from renowned tabla palyer Guru Hom Nath Upadyaya.
- Deep knowledge received about taal from senior and renowned tabla player Late Guru Sambhu Prasad Mishra.
- Completed one year training on Nepalese folk and tradiotional Newari Drums at Royal Nepal Academy in 1986.

EXPERIENCES
- Worked as a musician for 9 years in Royal Nepal Academy from 1990 to 1998
- Worked as Tabla teacher in different renowned schools.
- Working as music teacher in Royal Palace since 1989.
- Working as Principle in Manjushree Sangeet Mahavidhyalaya since 1990.
- Working as a Lecturer, (Head Of department) in Fine Arts Campus since 1989. Tribhuvan University,

PERFORMANCES
- Performed musical program during SAARC Summit in Kathmandu in the year 1987.
- Performed cultural program in honor of the King of Spain in Kathmandu in 1987.
- Performing regular classical programs in Radio Nepal since 1986 as renowned musician.
- Performed classical concert in Italy, Switzerland, Germany, France and Austria etc

PRIZES
- Awarded 2nd Prize in classical music competition organized by Radio Nepal in 1986
- Awarded 1st Prize in classical music competition organized by Radio Nepal in 1987.
- Awarded – “Shruti Kalanidhi Yuba Puraskar ” 2004 Indira Kalanidhi Sageet Mahabidyalay, Pulchok, Kath.Nepal.
- Awarded – “Swo.Pandit Shamvu Prasad Mishra Smriti Puraskar ” Pashupati Sangeetkala Pratisthan, Pashupati, Kath.Nepal.
- Awarded – “Kiranteswor Padmapriya-Haripriya Regmi Yuba Puraskar ” Shree Kiranteswor, Gourighat Pashupati, Kath.Nepal.

CREATIVE WORKS
- Raga Madhuwanti : Sitar Solo Tara Bir Tuladhar (Live in Germany.), CassetteProduce by – Music Nepal (1992).
- Raga Nayaki Kanhara : Sitar Solo Tara Bir Tuladhar (Live in Germany.), CassetteProduce by -Annapurna Cassette Center (1992).
- Grand Rehearsal : Sarod Solo (Suresh Bajracharya) Cassette (1991).
- Favorites (1): Sarod Solo ( Mohan Sundar Shrestha)CassetteProduce by – East Meets West Music Box (1995).
- Favorites (2): Sarod Solo ( Mohan Sundar Shrestha)Produce by – East Meets West Music Box (1995).
- Listen Nepal: Violien Solo (Gopal Nath Yogi), CassetteProduce by – Music Nepal (1995).
- Sa re ga ma : Instrumental Music.Produce by – Dexo Music Center (19999).
- Inde India:Sarod Solo ( Mohan Sundar Shrestha)Produce by – Sunset France (2000).
- Harmonious Raga: Violin and Sitar Solo.Produce by – East Meets West Music Box (2000).
- Anubhav : Instrumental Music.Produce by – Dexo Music Center(2001).
- Tabla Taranga : Tabla SoloProduce by – Vinapa Records (2001)
- Jazz at Patan : Fusion with Jazz BandProduce by - Cadenza. (2002).
- Lakshya : Instrumental Music.Produce by –C. D. World Enterprises (2002).
- The Thrill : Sitar Solo (Bina Shrestha),Produce by – East Meets West Music Box (2002).
- One Aging by nook: Fusion album with Japanese Music.Produce by –Fine liqueur Records(2003).
- Sitrance : Instrumental Music.Produce by – Sac Music International (2003).
- Peace: Instrumental Music.Produce by – Music Dham(2004)
- Dafa : Vocal & SarodProduce by – Sac Music International (2007).
- Taal Bishes : Tabla Solo (with book)Produce by – East Meets West Music Box (2007).

Madhav Pandey

Lalitkala Campus, BMUS

Source : http://www.dafaband.com/

साधनारत शीला संगीतमा

2009-12-11T02:27:00.000-10:00

धेरै गीत गाएर पनि मिडियामा त्यति नआएकी गायिका हुन्-शीला विष्ट । देखेर चिनेको भन्दा आवाज सुनेर चिनेको उनलाई रमाइलो लाग्छ । कुनै पनि गीत-संगीतले मुटु नछोएसम्म त्यसले काम गरेको मानिँदैन । क्षणिक हिट भएर हराउने चाहना उनको छैन । विष्ट भन्छिन्- संगीतलाई साधनाका रूपमा लिनुपर्छ ।

बाल्यकाल मामाघरमा बिताएकी शीलालाई मामाको गीत-संगीतप्रतिको रुचिकै कारण गीत गाउन थालेको बताइन् । उनी २-३ कक्षा पढ्दा नै लता मंगेसकर, तारादेवी, अरुणा लामा, गुलाम अली, भक्तराज आचार्यका गीतहरू नक्कल गरेर गाउँथिन् । रेडियोमा कुनै राम्रो गीत गुञ्जियो भने सबैलाई चुप लगाई क्यासेटमा रेकर्ड गरेर प्राक्टिस गर्थिन् । सबैले तिम्रो स्वर कस्तो मीठो भनेपछि फुरुङ्ग भएर त्यहीँ ३-४ वटा गीत सुनाउने उनको बानी थियो । कक्षा ८ मा पढ्दा रेडियो नेपालमा भएको बाल गीत प्रतियोगितामा उनी प्रथम भएकी थिइन् । त्यतिबेला उनले फूलैफूल मकै देख्छु नाङ्लोभरि, खान मन लाग्दालाग्दै हिँड्नुपर्छ भोकै गीत गाएकी थिइन् । धेरैको स्यावासी पाएपछि शीलामा एल्बम निकाल्ने रहर जाग्यो । हुन त उनले त्यतिबेला ४ वटा गीत रेकर्डसमेत गराएकी थिइन् तर त्यो एल्बम बजारमा आउन सकेन, तैपनि त्यो रेकर्डका दौरानमा उनले थुप्रै संगीतकारसँग नजिक हुने अवसर भने पाएकी थिइन् । त्यही सम्पर्कले स्कुले जीवनमै उनले थुप्रै सिरियल, जिंगल, टेलिभिजन र एफएमका प्रोग्रामहरूमा गाउने अवसर पाइन् । एसएलसी पूरा हुनासाथ संगीतकार लक्ष्मण शेषको संगीतमा चलचित्र तिम्रो माया उनान्सय, मेरो माया सयमा गाउने अवसर पाइन् । एसएलसी दिएपछि उनी प्रकाश गुरुङसँग संगीत सिक्न थालिन् । त्यही दौरान उनले साफ गेमका लागि ७ वटा भाषामा गीत गाउन पाइन् ।

एसएलसीपछि पद्मकन्या कलेजमा संगीत पढ्दा नाचघरमा निःशुल्क संगीत प्रशिक्षणका लागि पहिलो नम्बरमै उनको नाम निस्किएको थियो । बिहान कलेज, दिउँसो नाचघरमा शास्त्रीय संगीतको प्रशिक्षण । संगीत जति सिके पनि नपुग्ने शीलाको धारणा छ, त्यही भएर नाचघरमा १ वर्षको प्रशिक्षणपछि कमल क्षेत्री, ओम संगीत र कलानिधि इन्दिरा संगीत महाविद्यालयमा संगीत कक्षा लिइन् । पद्मकन्याबाट संगीतमा स्नातक गरेकी शीलाले इलाहावादबाट छैटौं वर्ष सकेकी छिन् । शीला छैटौं वर्षकी गोल्ड मेडलिस्ट पनि हुन् ।

उनले २०६१ सालमा सरप्राइज शीर्षकको सोलो एल्बम निकालेकी थिइन् । लोक, आधुनिक, गजल, सेन्टिमेन्टल गीतहरू समावेश उक्त एल्बमको झरझर झरिदिउँला, झरनाझैं दिलमा जस्ता गीतले उनलाई चिनाएको छ । संगीत प्रवीण मोहनप्रसाद जोशीको संगीतमा रहेको भजन संग्रह समर्पण भाग १ र २ मा पनि शीलाको स्वर सुन्न पाइन्छ । भजन गाउँदा मन आनन्दित हुने र आधुनिक गीत गाउँदा आत्मसन्तुष्टि मिल्ने उनले बताइन् तर उनी भर्सटाइल गायिकाका रूपमा श्रोताहरूको मनमा बस्न रुचाउँछिन् । थारू, मैथिली, नेवारी, भोजपुरी आदि भाषाका गीत गाइसकेकी शीलाले थारू भाषाका चलचित्रमा पनि स्वर दिएकी छिन् । अहिले चलचित्र संगीतमा व्यस्त शीलाले म तिमीबिना मरिहाल्छु, गोर्खा रक्षक, कहाँ छौ कहाँ, टार्गेट आदि चलचित्रमा गाइसकेकी छिन् भने अरू थुप्रै चलचित्रमा अनुबन्धित भैसकेकी छिन् । राष्ट्रकवि माधवप्रसाद घिमिरेको एल्बम एवं महाकवि लक्ष्मीप्रसाद देवकोटाको एल्बममा पनि उनले गीत गाइसकेकी छिन् । रिमिक्स गीत सुन्न र गाउन नरुचाउने शीला अहिले नयाँ एल्बमको तयारीमा छिन् ।

राष्ट्रिय नाचघरमा गायिकाका रूपमा कार्यरत शीला जिन्दगी नै संगीत, संगीत नै जिन्दगी भन्न रुचाउँछिन् । उनले नयाँ गायक-गायिकालाई सिकेर मात्र संगीतमा पाइला चाल्न अनुरोध गर्छिन् । सिकेर-बुझेर मात्र यो क्षेत्रमा लाग्दा राम्रो हुने उनको धारणा छ ।

माधव प्रसाद पाण्डेय

ललित कला क्याम्पस, काठमांडू

साभार : नारी

बरिस्ट संगीतकार अम्बर गुरुङ

2009-12-10T15:42:00.000-10:00

बरिस्ट संगीतकार अम्बर गुरुङ

जन्म मिति - १९९२ फागुन १४ दार्जिलिंग
गायन तथा संगीत सुरुवात - २०१६ माघ कलकत्तावाट दुइ गीत म अम्वर हु र सम्हालेर राख वाट गीति लेखन प्रारम्भ
वि।सं। २०२६ मा संगीत विशेषज्ञको रुपमा ने.प्र.प्र.मा प्रवेश संगीत प्रमुख /संगीतसंयोजक/संगीत निर्देशक भएर २०५४ मा अवकाश
लक्ष्मी प्र.देवकोटाको गीतिनाटक कुन्जिनी,मुनामदनमा - संगीतांकन
सत्यमोहन जोशीका चार नाटक लगायत माधव प्र।घिमिरेको मालती-मंगले मा समेत संगीत
चलचित्र - मनको वाध,जीवनरेखा - पृष्ठसंगीत र पार्शव संगीत
आदिकवि भानुभक्त वृतचित्र - पार्श्वसंगीत,स्वर
क्वायर - "समवेतगायन" र सिम्फोनी - " विशाल वाद्यवाधन" प्रस्तुत गर्ने प्रथम प्रस्तोता

प्रकाशित पुस्तकहरु
अक्षरका आवाजहरु - गीतिसंग्रह २०६० प्रकाशक - तलेजु धनकुमारी कोष
कहा गए ती दिनहरु - संस्मरण,निबन्ध - २०६३ - रत्न पुस्तक भण्डार - सम्पादक - देवेन्द्र भट्टराइ
कहिले लहर कहिले तरंग - गीति क्यासेट
सम्हालेर राख - संयुक्त गीति संग्रह - १९६९
संलग्न - नेपाली चलचित्र संस्थान - भू।पू। सदस्य / आर्ट एकेडेमी दार्जिलिंग - संस्थापक
नेपालको नया राष्ट्रिय गानको संगीतकार उक्त राष्ट्रिय गीत संगीत गरे वापत नेपाल सरकारबाट रु।५,००,००० पारीश्रमीक प्राप्त
आझै पनि नेपाली संगीत छेत्रमा चर्चित एबम महत्वोपूर्ण भूमिकाको स्तम्भ बारिस्ट संगीतकार आम्बर गुरुङ

संगीतिक सिखर को सफलताको शुभकामना

माधव प्रसाद पाण्डे

ललित्कला क्याम्पस, काठमान्डौ

स्नातक तह

स्वोर सम्राट स्वो. नारायण गोपाल

2009-12-09T03:20:00.000-10:00

नारायणगोपालको संक्षिप्त परिचय
१. जन्म वि.स. १९९६ साल असोज १८ गते बुधावार, काठमाडौ ।
२. पिता आशागोपाल गुरुवाचार्य माता रामदेवी गुरुवाचार्य
३. शिक्षा स्नातक ।
४। सानै उमेरदेखि विभिन्न खुल्ला मञ्च तथा बैंकहरुका गीति

कार्यक्रममा भाग लिएको तर २०१२ सालदेखि सक्रिय रुपले

रंगमञ्चीय कार्यक्रममा प्रवेश गरेको ।
५. २०१८ सालमा पहिलो पटक कलकत्ता गई रेकर्ड भेरेको ।
६. २०२० ,२०२४ सालमा एम।एस।यनिभर्सिटी वरोडमा शास्त्रीय

संगीत अध्ययन ।

७. २०२३ र २०२४ सालमा रेडियो नेपालारा आयोजित

प्रतियोगितात्मक आधुनिक संगीत सम्मेलनमा क्रमशः सर्वाेत्कृष्ट

संगीतकार तथा सर्वाेत्कृष्ट गायक घोषित भई श्री ५ महेन्द्रको बाहुलीबाट पदक प्राप्त गरेको ।
८। २०२६ साल फागुन १६ गते श्री ५ युवाराजधिराज विरेन्द्र वीर विक्रम शाहदेवको शुभविवाहका

समारोहमा नारायणहिटी राजदरवारमा उपस्थिति भइ सांस्कृतिक कार्यक्रम चलाएको छ ।
९। ‘मुनामदन, ‘मालती म्गले समेत गरी १४ वटा गीति नाटक तथा ६ वटा कथानक चलचित्रमा पृष्ठ

गायन ।
१०. २००७ सालमा संस्कृति विभागको संगीत निर्देशकमा नियुक्ति ।
११. २०३३ सालमा सांस्कृतिक संस्थान संचालक समितिको सदस्य ।
१२. ‘बागीना सा्गीतिक त्रैमासिकको प्रकाशक तथा सम्पादक
१३। टोली नेता , पर्यवेक्षक एवं सद्भावना मण्डलको सदस्यको रुपमा वर्मा, सोभियत संघ, दक्षिण कोरिया,

उत्तर कोरिया, जर्मन प्रजातान्त्रिक गणतन्त्र, गणतन्त्र चीन, हक, थाइल्याण्ड, भारत, बंगलादेश, मलेशिया

आदि मुलुकहरुको भ्रमण ।
१४। रेडियो नेपाल, रत्न रेकर्डि संस्थान, पद्मकन्या क्याम्पस, नेपाल राजकीय प्रज्ञाप्रतिष्ठान तथा विभिन्न

संघ संस्थाारा आयोजित संगीत सम्मेलन, सांस्कृतिक कार्यक्रम तथा नाटक महोत्सव समितिहरुका

निर्णयक तथा सदस्य ।

१५। २०३६,५,१७ देखि ०४०,१०,४ सम्म सांस्कृतिक संस्थानको महाप्रबन्धक ।

१६. सौखः खाना बनाउने, चेस खेल्ने, च्गा उडाउने, फुटवल म्याच हेर्ने, टेविल (विशेष गरी काठको) अगाडि

पयो कि बजाउन थालिहाल्ने ।

सम्मान र विभूषण

२०२३ साल सर्वाेत्तम स्गीतकार, रेडियो नेपालारा आयोजित प्रतियोगितामा

२०२४ साल सर्वाेत्तम गायक

२०२९ साल रत्न रेकर्ड पुरस्कार, रत्न रेकर्डि संस्थानारा आयोजित

२०३३ साल गोरखा दक्षिण बाहु (चौथो)

२०४० साल इन्द्रराज्य लक्ष्मी प्रज्ञा पुरस्कार, नेपाल राजकीय प्रज्ञा प्रतिष्ठान

२०४३ साल लायन्स अवार्ड, विशाल बजार लायन्स क्लब, काठमाडौ

२०४४ साल छिन्नलता पुरस्कार

२०४५ साल जगदम्बा श्री पुरस्कार, मदन पुरस्कार गुठी

२०४५ साल ‘वर्षको सर्वश्रेष्ठ पुरुष अन्तर्राष्टिय मञ्च पत्रिका

२०४७ साल उर्वशी र्ग पुरस्कार

शब्द - दिनेश अधिकारी

स्वर, संगीत - नारायण गोपाल

एल्बम - प्रेयसीका यादहरु

यो सम्झने मन छ म बिर्सुं कसरी

तिमी नै भनिदेऊ ए जाने निष्ठुरी

यीऔंला तिनै हुन तिमीले चुमेका

परेली यिनै हुन तिमीले पुछेका

म सक्तिन आफ्नै प्रतिविम्व छोप्न

म सक्तिन छाति फुटाएर जोड्न

पखाले यी आँखा पनि दृष्य उही छ

जहाँ नै म हिंडे पनि धरती उही छ

न सक्छु म आकाश चिथोरेर फेर्न

न सक्छु जूनको उज्यालो नैछेकन

गजब छ बा !!!!!

2009-11-15T23:36:00.000-10:00

ह्वाँले 'पक्राउ’ मात्र के भन्नुभाथ्यो,

मन्त्रीज्यूले 'पड्काउ’ सुन्नु भो क्यारे !

पड्काइ दिनुभो गालाँ ! उहा का कम

हुनुहुन्छ र मधेश को मंत्री पो ता !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

गायक भक्तराज आचार्यका बारेमा फ़िल्म बन्ने

2009-11-15T23:25:00.000-10:00

काठमाडौं, २०६६ कार्तिक २९ -

'जति चोट दिन्छौ देऊ मायालु...', 'मुटु जलिरहेछ...' जस्ता दर्जनौं कालजयी गीतका गायक भक्तराज आचार्य अचेल सार्वजनिक जीवनभन्दा बाहिर छन् । शारीरिक अस्वस्थताले प्रायः घरमै सीमित रहँदै आएका यी भजनशिरोमणिबारे अब फिल्म बन्ने भएको छ । 'आचार्य' नाम रहने उक्त फिल्म सिक्किमको सिल्क रुट पिक्चर्सले बनाउन लागेको हो, जसमा भक्तराजको जीवनकहानी समेटिनेछ ।

'एउटा गायकका लागि जिब्रोको क्यान्सर हुनु र पछि जिब्रो नै काट्नुपर्ने स्थिति आउनु जति पीडादायक कुरा अरू के होला ?' आफ्ना बुबाले झेलिरहेको दर्दनाक अवस्थाबारे गायक छोरा सत्यराजले भने, 'उहाँले संगीतमा गरेको संघर्ष, पाएको सफलता र अहिले भोगिरहेको स्थिति छर्लङ्ग हुने गरी फिल्म बनाउन लागिएको हो ।' आउँदो डिसेम्बर पहिलो साता छायांकन सुरु हुने 'आचार्य' मा भक्तराजको भूमिकामा सत्यराज नै प्रस्तुत हुनेछन् । निर्देशन प्रशान्त रसाइलीले गर्नेछन् ।

१९९९ मा धनकुटामा जन्मेर डेढ वर्षको हुँदा परिवारसँगै पश्चिम बंगालको डुवर्स बसाइँ गएका भक्तराज २०३० मा मात्रै काठमाडौं फर्केका थिए ।

'त्यही भएर फिल्मको सुटिङ डुवर्स, सिक्किमलगायतका भारतीय ठाउँमा गर्ने पक्का भइसकेको छ,' सत्यराजले भने ।

सिक्किमकै रोशन राई निर्माता रहने 'आचार्य' का आधा कलाकार सिक्किममै अडिसनमार्फत छनोट गरिसकिएको छ । बाँकी काठमाडौंमा छानिनेछन् । भक्तराजकी पत्नी सुशीलाको भूमिकामा गुरुकुलकी रंगकर्मी अरुणा कार्की देखिनेछिन् । फिल्मका सबैजसो गीत भक्तराजकै हुनेछन् ।

तपाई को प्रतिक्रिया आनिवार्य छ ।

राजेशलाई छोपाछोप

2009-11-15T23:15:00.000-10:00

शिव शर्मा, कास्की २०६६ कार्तिक २९

गायक राजेशपायल राईले फेवानगरीमा चैन पाएनन् । जनजाति सांस्कृतिक साँझका लागि शनिबार यहाँ आएका उनी प्रशंसकद्वारा घेरिए । कार्यक्रममा उनले नयाँ/पुराना चौध गीत सुनाएका थिए ।

चलचित्र 'सिलसिला' को 'सागरसरि चोखो माया...' गीतका लागि उनले श्रोताको एकोहारो वान्स मोर पाइरहे । उनले त्यो गीत तीनचोटि सुनाउनुपर्‍यो । वर्षकै सर्वाधिक हिट यो फिल्मी गीतले युवादेखि पाकासम्मलाई हल्लाएको थियो ।

'बैगुनी रैछौ मायालु...' मा पनि उनले उत्तिकै वाहवाही पाए । 'नौला जाले मायाले...' र पछिल्ल्ाो एल्बम 'दर्शन नमस्ते' को शीर्ष गीतले पनि श्रोताहरूको स्याबासी पाए । कार्यक्रम सुरु भएदेखि नसकिउन्जेल फ्यानद्वारा घेरिएका गायकसँग तस्बिर खिचाउने र अटोग्राफ लिनेहरूबीच पनि त्यत्तिकै हानथाप देखियो । राजेशसँग क्यामेरामा कैद हुन 'जति माया लाए पनि...,' 'तगारोमा रुमाल राखी...' जस्ता कर्णपि्रय गीतका रचनाकार विनोद गौचन -तस्बिरमा) पनि पछि परेनन् ।

'भेट भएको मौका किन त्यत्तिकै उम्किन दिनु ? आफू सफल भएपछि विनोद भन्दै थिए ।

प्रशंसकहरूले अटोग्राफ लिने र तस्बिर खिचाउने कुरा त भयो नै, हालै मात्र बेलायतबाट आएका गुरुङ चलचित्रका निर्माता केश गुरुङले पनि मौकामा चौका हान्न भ्याए । आफूले रचना गरेको गीतमा राजेशकै स्वर भर्ने योजना बुनिरहेका उनलाई 'ढुङ्गा खोज्दा देउता मिलेजस्तो भयो'।

'उनी यहाँ नभेटिएका भए काठमाडौं गएर रेकर्ड गराउनुपथ्र्यो,' पोखराको पुराना बार डिजिटल रेकर्डिङ स्टुडियोमा राजेशको स्वरमा आफ्नो गीत रेकर्ड गराइसकेपछि केशुले फुरुङ्ग हुँदै भने, 'समयको बचतसँगै खर्चको पनि कटौती भयो ।' अरू धेरैको यस्तै चाहना भने राजेशले समय अभावले पूरा गर्न सकेनन्।

एफएम, टेलिभिजन र स्थानीय वेबसाइटले अन्तरवार्ताका लागि घेरेपछि राजेशले बसाइ पनि लम्ब्याए । उनले सैलुन उद्घाटन पनि गरे।

प्रशंसकहरूले जति घेरे पनि युवा पुस्ताका चल्तीका गायकले भने कुनै बोर अनुभव गरेनन् । 'श्रोताहरूको यस्तै मायाले त म अहिलेसम्म टिकिरहेको छु नि,' उनले भने ।

माधव पाण्डेय, काठमांडू

राजेश पायल राइ (गायक)

2009-11-14T01:59:00.000-10:00

नेपाली सांगीतिक छेत्रमा झन्दै २ दसक बिताई रहनु भएका चर्चित एबम ब्यस्त गायेक राजेश पायल राईले नया आल्बम "दरसन नमस्ते" बजारमा ल्याउनु भएको छ । जसमा उहाले चर्चित संगीतकार हारूको संगीत र स्वोयम आफै पनी संगीत गरी एकल आल्बम बजारमा ल्याउनु भएको हो । झन्दै ९ वोटा सोलो एल्बम माँ ल्याई सक्नु भएका गायेक राइ को यो १० औ एल्बम हो र फेरी ११ औ एल्बम "राइ इज किंग" को तयारी मा जुतीरहेका छन । मूर्छना , पूर्बमा रंग चदेछ, जस्ट फोर यू , लव लेटर, बैगुनी रैछौ मायालु, निगाह, जदौ - १, कामना, जदौ -२ , उहाका एल्बमहरु हुन । हालै मात्र बाज़ार मा आएको "दरसन नमस्ते" एल्बम मा उहा ले सबै प्रकारका गीत हरु समाबेस गर्नु भएको छ । उहाले २५० नेपाली चलचित्रका गीतहरु gaai सक्नु भएको छ । सबै प्रकारका गीत gauna khappis gayek राइ praya concert ra bides को karyakram मा besta hunchan । उहा को sangeetik यात्रा को safaltako laagi suvakamana ।

madhur sargam
kathmandu।

नेपालमा पप संगीतको आकर्सन र यसको प्रभाब

2009-11-14T01:07:00.000-10:00

नेपालका पहिला पप गायक ओम बिक्रम बिस्टले सबै भन्दा पहिला पप गीत रिकॉर्ड गरेपछि यसको प्रभाब नेपालका नया पुस्ताका नया पीढीहरुलाई परेको देखिन्छ । आहिले त नेपाल पपछेत्रमा निकैनै आगादी गैसकेको छ । चाहे गाउन होस चाहे येसैछेत्रमा केही गर्ने उदेश्य लिएर होस एस्मा लागिपरेको देखिन्छ यो त संगीत छेत्रको लागी खुसिको कुरा हो तर, येसमा लागे पछि चुरोट नखाने भने सायेदै छैनन होला । आहिले को यो जून नया पुस्ता छ यसलाई आलिकती आनुसासित भएर, बिस्तारै शास्त्रीय संगीतमा यिनीहरुको लगाब बदाउने हो भने, नेपालको संगीत बिस्वो को संगीत भन्दा केही कम हुदैन । संगीतमा एउटा एस्तो साधना चहिन्छ की पहिला त भाग्वानले गालामा स्वोर दिनु पर्छ । गुरुको को आनुसरन गर्ने , (यस लाइ गुरुकुल शिक्ष्या पद्दति भन्दा फरक नपर्ला ) संगीत मा योग साधना गर्ने आनुसासन हुने भयो भने यो संभब छ । संगीत सबै प्राणी हरुले गाउछन, गुनगुनाऊछन । अतः एस छेत्रलाई कुलात बिहीन बनाऊ ।

लेखक : माधव पाण्डेय (ललितकला क्याम्पस )
बिधा : शास्त्रीय संगीत

रास्त्रपति लाई आग्रह

2009-11-12T21:59:00.000-10:00

रास्त्रको अभिभाबक 'रास्त्रपति' ले प्रधानसेनापति थामौती गरेकू बिसयालाई लिएर आकिकृत माओबदिले आन्दोलनलाई निरंतरता दिएराहेको छ । देशमाँ आर्थिक बरसा ०६६ / ०६७ को बजेट पारित भएको छेन । रास्त्र आहिले जीबन मृत्युको दोसद्मा छात्पतैराहेको छ । जनता ले दिएको सरकारको मुख्या एजेंडा संबिधान निर्माण कार्य बिस्तारै ओझेल परेको देखिंछा । यस्तो आबस्तामा के रास्त्राले 'सर्प पानी मरने लाठी पानी नाभंचने ' गारी सोयम आपैले घुमौरो पारामा बिगत्मा जे भयो, आबा का दिना त्यस्तो हुने छैनभन्दै प्रतिबध्ता जहर गारी समस्यालाई उचित निकास दिए सच्चा रास्त्र को पिता, रास्त्रकोँ आभिभाबक को भूमिका निवाह हुने थियो ।

लेखक : थानेश्वोर पाठक (ग्लोबल चार्टर्ड , बुटवल )

टूटा हुवा सपना

2009-11-12T21:45:00.000-10:00

Hello Friends ।

जीना चाहते हैं मगर ज़िन्दगी रास नहीं आती!

मरना चाहते हैं मगर मौत पास नहीं आती!

बहुत उदास हैं हम इस ज़िन्दगी से!

उनकी यादें भी तो तड़पाने से बाज़ नहीं आती!

एक दिन हमारे आंसूं हमसे पूछ बैठे!

हमे रोज़ - रोज़ क्यों बुलाते हो!

हमने कहा हम याद तो उन्हें करते हैं तुम क्यों चले आते हो!

तुम क्या जानो शराब कैसे पिलाई जाती है!

खोलने से पहले बोतल हिलाई जाती है!

फिर आवाज़ लगायी जाती है आ जाओ दर्दे दिलवालों!

यहाँ दर्द-ऐ-दिल की दावा पिलाई जाती है!