Sunday, September 26, 2010

फत्तेमान राजभण्डारी

फत्तेमान राजभण्डारी अनी संगीत
फत्तेमान राजभण्डारीको जन्म १९९३ साल मङ्सिर पूणिर्माको दिनमा पशुपति, देवपत्तनमा भएको हो पिता जीतमान राजभण्डारी आमा पूर्णमाया भण्डारीका तेस्रो सन्तान को रुप मा गायक को जन्म भएको हो
फत्तेमान को बुबा अमालकोट कचहरी-पशुपतिनाथको जग्गाजमिन रेखदेख गर्ने पर्व चलाउने कार्यालय) को हाकिम द्वारे हुनुहुन्थ्यो पशुपतिनाथका राजभण्डारीले पशुपतिनाथमा भण्डारेको रूपमा रहेर काम गर्नुपर्छ यसरी भण्डारेको रूपमा काम गर्ने राजभण्डारीहरू चार खलक छन् यी चार खलकमध्ये उहाको परिवार पनि एक हो
पशुपतिको भण्डारे भएका नाताले उहाँको परिवारमा व्रतबन्ध गर्दा व्रतबन्ध गर्नुअघि सुपारी दाम राखेर राजाकहाँ विन्ती गर्नुपर्ने चलन थियो सोही चलनअनुसार नौ वर्षको उमेरमा उहाँको पनि व्रतबन्ध गर्नका लागि सुपारी दाम राखेर राजाकहाँ विन्ती गरियो
राजाबाट व्रतबन्ध गर्नका लागि हुकुम भएपछि उहाँलाई चार दिन पशुपतिको भण्डारमा लगेर राखियो भण्डारभित्र बसेपछि बिहानै उठेर नुहाइधुवाइ गर्नुपर्ने, चोखो खानुपर्ने घर पनि आउन नहुने नियम पालना गर्नुपथ्र्यो पशुपतिको भण्डारमा यसरी राख्नु पनि व्रतवन्धका लागि गरिने संस्कार नै हो यसरी उहाँको व्रतबन्ध भयो व्रतबन्ध भएपछि भण्डारे बस्नका लागि फत्तेमानको कर्म चल्यो नौ वर्षको उमेरमा भण्डारे हुनुभयो
शिक्षाको कुरा गर्ने हो भने, त्यतिबेला बूढापाकाहरू अङ्ग्रजीलाई गाईखाने अक्षर पढ्नुहँदैन भन्थे त्यसमाथि पशुपतिनाथको भण्डारे भएर बस्ने परिवारले यो अक्षर पढ्नै हुँदैन भन्ने मान्यता थियो संस्कृत पढ्यो भने राम्रो हुन्छ भनेर दरवार हाइस्कुलमा १२-१३ वर्षको उमेरमा संस्कृत पढ्नका लागि दुईचार महिना जानुभयो पद्मोदय हाइस्कुलमा पनि कक्षासम्म पढ्नुभयो
घरको परिस्थितिले गर्दा यसपछि भने उहाँले पढ्न पाउनु भएन
फत्तेमान सानो छँदा शिवरात्रिमा वर्षको वर्षमा एकपटक सात दिनमात्र भारतीय तीर्थयात्रीहरू पशुपति आउन पाउँथे शिवरात्रिमा आएका भारतीय तीर्थयात्रीहरू सातदिन पछि पनि फर्केर नगए खोजी खोजी गढी-बार्डभञ्ज्याङ) कटाइन्थ्यो यो समयमा भारतबाट भारतीय भजन गायकहरू आउँथे
भारतीय दूतावासले पनि भारतबाट भजन गायकहरू ल्याएर कार्यक्रमहरू गर्दथ्यो त्यसैगरी पशुपतिको मन्दिरमा पनि नित्य भजन हुने गर्दथ्यो
चार-पाँच वर्षकै उमेरमा बुबाले यस्ता भजन भएका ठाउँमा उहाँलाई लिएर जानुहुन्थ्यो यसरी जाँदा उहाँलाई गीतसङ्गीतप्रति रुचि बढ्दै गयो फत्तेमानको बुबा पनि गाउन बजाउन सिपालु हुनुहुन्थ्यो त्यस्तै वर्षमा एकपटक गाईजात्राको समयमा थिएटर-नाटक) देखाइएको थियो टोलटोलका समूहले देखाउने यस्ता थिएटर पहिले राणाको दरवारमा गएर देखाउनुपथ्र्यो
देवपत्तन समूहले देखाउने थिएटर राणाको दरवारमाभन्दा पहिले पशुपतिमै देखाइन्थ्यो यस्ता थिएटरमा पनि फत्तेमानले बालबालिकाको भूमिकामा खेल्नुभएको थियो
रेडियो नेपालको स्थापना भएपछि फत्तेमानलाई रेडियोमा गाउने तीब्र इच्छा थियो रेडियोमा गाउनका लागि महिना धाएँ तर पालो आएन जानै छाड्नु भयो। २०१८ सालतिर नातिकाजीले रेडियोमा गाउने होइन भनेर लानुभो पाँच वर्षदेखि गाउन थालेपनि पच्चीस वर्षको उमेरमा पहिलोपटक रेडियोमा 'हे राम नाम प्रभुको, जप्दै प्राण यो जाओस्' भजन पहिलो गीतको रुपमा रेकर्ड गराउनु भयो
पछी सुन्ने मान्छेले पनि राम्रो भनेर हौसला दिन थाले त्यतिबेला रेडियोमा गाउनका लागि रेडियोले गायकलाई तीन महिना अगाडि पत्र पठाउँथ्यो यसैगरी उहाँलाई पनि एउटा पत्र यो भजन गाएपछि आयो तर कुन गीत कसरी गाउने भनेर उहाँ अन्योलमा पर्नु भएको थियो अनि पत्र लिएर नातिकाजीकहाँ जानुभयो उहाँले गीत सङ्गीत तयार गरिदिनुभयो त्यही गीत तीन महिनसम्म रियाज गरेर 'लाइभ' रेकर्ड गराउनु भयो यो गीत गाए वापत दश रुपियाँ पाउनुभयो गायकलाई यसरी गीत गाउन पनि वर्षमा एकपटक मात्र पालो आउँथ्यो
भारतिय सङ्गीतज्ञ गुरुदास गोख्ले २०१७ सालतिर नेपाल आउनुभयो फत्तेमानले उहाँसँग महिनाजति सङ्गीत सिक्नु भएको थियो। त्यसपछि २०१९ सालतिर एकेडेमीमा सङ्गीत शाखा खुल्यो शाखा खुलेपछि प्रो. रामप्रसाद रायसँग चार-पाँच वर्षसम्म शास्त्रीय सङ्गीत सिक्न भएको थियो
रेडियो नेपालमा उहाका आधुनिक, भजन, राष्ट्रिय लोक गरी चार सयवटा गीत अहिलेसम्म रेकर्ड भइसकेका छन् बीस-पच्चीसवटा गीतमा सङ्गीत दिनु भएको भने पन्ध्र-बीस वटा जति गीतको रचना पनि गर्नु भएको
फत्तेमानले सर्वप्रथम २०२५ सालमा रेडियो नेपालबाट आयोजित राष्ट्रव्यापी आधुनिक गीत प्रतियोगितामा, 'यस्तो पनि हुदो रै' जिन्दगिमा कैले कैले 'बोलको गीत गाएर राजा महेन्द्रबाट प्रथम भएर स्वर्णपदक प्राप्त गर्नु भएको थियो यसपछि २०५२ सालमा छिन्नलता पुरस्कार ,२०५५ मा प्रबल गोरखा दक्षिणबाहु लगायत हालसम्म डेढसय जति पुरस्कार प्राप्त गरिसक्नु भएको
२०५९ साल साउन २५ गते बिशाल एकल कार्यक्रम प्रस्तुत गर्नु भएका फत्तेमानअझै पनि हरेक बिहान दुई घण्टा हार्मोनियमको तालमा रियाज गर्नु हुने गायक एबमं सङ्गीतकार फत्तेमानको जिन्दगीनै सङ्गीत साधनामा ब्यतित गर्दै हुनुहुन्छ।
अझै पनि गीत-सङ्गीतको क्षेत्रमा केही जानेकै छैन जस्तो लाग्छ उहाँलाई। फत्तेमान राजभण्डारीको जन्म १९९३ साल मङ्सिर पूणिर्माको दिनमा पशुपति, देवपत्तनमा भएको हो पिता जीतमान राजभण्डारी आमा पूर्णमाया भण्डारीका तेस्रो सन्तान को रुप मा गायक को जन्म भएको हो फत्तेमान को बुबा अमालकोट कचहरी-पशुपतिनाथको जग्गाजमिन रेखदेख गर्ने पर्व चलाउने कार्यालय) को हाकिम द्वारे हुनुहुन्थ्यो
पशुपतिनाथका राजभण्डारीले पशुपतिनाथमा भण्डारेको रूपमा रहेर काम गर्नुपर्छ यसरी भण्डारेको रूपमा काम गर्ने राजभण्डारीहरू चार खलक छन् यी चार खलकमध्ये उहाको परिवार पनि एक हो
पशुपतिको भण्डारे भएका नाताले उहाँको परिवारमा व्रतबन्ध गर्दा व्रतबन्ध गर्नुअघि सुपारी दाम राखेर राजाकहाँ विन्ती गर्नुपर्ने चलन थियो सोही चलनअनुसार नौ वर्षको उमेरमा उहाँको पनि व्रतबन्ध गर्नका लागि सुपारी दाम राखेर राजाकहाँ विन्ती गरियो
राजाबाट व्रतबन्ध गर्नका लागि हुकुम भएपछि उहाँलाई चार दिन पशुपतिको भण्डारमा लगेर राखियो भण्डारभित्र बसेपछि बिहानै उठेर नुहाइधुवाइ गर्नुपर्ने, चोखो खानुपर्ने घर पनि आउन नहुने नियम पालना गर्नुपथ्र्यो पशुपतिको भण्डारमा यसरी राख्नु पनि व्रतवन्धका लागि गरिने संस्कार नै हो यसरी उहाँको व्रतबन्ध भयो व्रतबन्ध भएपछि भण्डारे बस्नका लागि फत्तेमानको कर्म चल्यो नौ वर्षको उमेरमा भण्डारे हुनुभयो
शिक्षाको कुरा गर्ने हो भने, त्यतिबेला बूढापाकाहरू अङ्ग्रजीलाई गाईखाने अक्षर पढ्नुहँदैन भन्थे त्यसमाथि पशुपतिनाथको भण्डारे भएर बस्ने परिवारले यो अक्षर पढ्नै हुँदैन भन्ने मान्यता थियो संस्कृत पढ्यो भने राम्रो हुन्छ भनेर दरवार हाइस्कुलमा १२-१३ वर्षको उमेरमा संस्कृत पढ्नका लागि दुईचार महिना जानुभयो पद्मोदय हाइस्कुलमा पनि कक्षासम्म पढ्नुभयो घरको परिस्थितिले गर्दा यसपछि भने उहाँले पढ्न पाउनु भएन
फत्तेमान सानो छँदा शिवरात्रिमा वर्षको वर्षमा एकपटक सात दिनमात्र भारतीय तीर्थयात्रीहरू पशुपति आउन पाउँथे शिवरात्रिमा आएका भारतीय तीर्थयात्रीहरू सातदिन पछि पनि फर्केर नगए खोजी खोजी गढी-बार्डभञ्ज्याङ) कटाइन्थ्यो यो समयमा भारतबाट भारतीय भजन गायकहरू आउँथे भारतीय दूतावासले पनि भारतबाट भजन गायकहरू ल्याएर कार्यक्रमहरू गर्दथ्यो त्यसैगरी पशुपतिको मन्दिरमा पनि नित्य भजन हुने गर्दथ्यो चार-पाँच वर्षकै उमेरमा बुबाले यस्ता भजन भएका ठाउँमा उहाँलाई लिएर जानुहुन्थ्यो यसरी जाँदा उहाँलाई गीतसङ्गीतप्रति रुचि बढ्दै गयो
फत्तेमानको बुबा पनि गाउन बजाउन सिपालु हुनुहुन्थ्यो त्यस्तै वर्षमा एकपटक गाईजात्राको समयमा थिएटर-नाटक) देखाइएको थियो टोलटोलका समूहले देखाउने यस्ता थिएटर पहिले राणाको दरवारमा गएर देखाउनुपथ्र्यो देवपत्तन समूहले देखाउने थिएटर राणाको दरवारमाभन्दा पहिले पशुपतिमै देखाइन्थ्यो यस्ता थिएटरमा पनि फत्तेमानले बालबालिकाको भूमिकामा खेल्नुभएको थियो
रेडियो नेपालको स्थापना भएपछि फत्तेमानलाई रेडियोमा गाउने तीब्र इच्छा थियो रेडियोमा गाउनका लागि महिना धाएँ तर पालो आएन जानै छाड्नु भयो। २०१८ सालतिर नातिकाजीले रेडियोमा गाउने होइन भनेर लानुभो पाँच वर्षदेखि गाउन थालेपनि पच्चीस वर्षको उमेरमा पहिलोपटक रेडियोमा 'हे राम नाम प्रभुको, जप्दै प्राण यो जाओस्' भजन पहिलो गीतको रुपमा रेकर्ड गराउनु भयो
पछी सुन्ने मान्छेले पनि राम्रो भनेर हौसला दिन थाले त्यतिबेला रेडियोमा गाउनका लागि रेडियोले गायकलाई तीन महिना अगाडि पत्र पठाउँथ्यो यसैगरी उहाँलाई पनि एउटा पत्र यो भजन गाएपछि आयो तर कुन गीत कसरी गाउने भनेर उहाँ अन्योलमा पर्नु भएको थियो अनि पत्र लिएर नातिकाजीकहाँ जानुभयो उहाँले गीत सङ्गीत तयार गरिदिनुभयो त्यही गीत तीन महिनसम्म रियाज गरेर 'लाइभ' रेकर्ड गराउनु भयो यो गीत गाए वापत दश रुपियाँ पाउनुभयो गायकलाई यसरी गीत गाउन पनि वर्षमा एकपटक मात्र पालो आउँथ्यो
भारतिय सङ्गीतज्ञ गुरुदास गोख्ले २०१७ सालतिर नेपाल आउनुभयो फत्तेमानले उहाँसँग महिनाजति सङ्गीत सिक्नु भएको थियो। त्यसपछि २०१९ सालतिर एकेडेमीमा सङ्गीत शाखा खुल्यो शाखा खुलेपछि प्रो. रामप्रसाद रायसँग चार-पाँच वर्षसम्म शास्त्रीय सङ्गीत सिक्न भएको थियो
रेडियो नेपालमा उहाका आधुनिक, भजन, राष्ट्रिय लोक गरी चार सयवटा गीत अहिलेसम्म रेकर्ड भइसकेका छन् बीस-पच्चीसवटा गीतमा सङ्गीत दिनु भएको भने पन्ध्र-बीस वटा जति गीतको रचना पनि गर्नु भएको
फत्तेमानले सर्वप्रथम २०२५ सालमा रेडियो नेपालबाट आयोजित राष्ट्रव्यापी आधुनिक गीत प्रतियोगितामा, 'यस्तो पनि हुदो रै' जिन्दगिमा कैले कैले 'बोलको गीत गाएर राजा महेन्द्रबाट प्रथम भएर स्वर्णपदक प्राप्त गर्नु भएको थियो यसपछि २०५२ सालमा छिन्नलता पुरस्कार ,२०५५ मा प्रबल गोरखा दक्षिणबाहु लगायत हालसम्म डेढसय जति पुरस्कार प्राप्त गरिसक्नु भएको
२०५९ साल साउन २५ गते बिशाल एकल कार्यक्रम प्रस्तुत गर्नु भएका फत्तेमानअझै पनि हरेक बिहान दुई घण्टा हार्मोनियमको तालमा रियाज गर्नु हुने गायक एबमं सङ्गीतकार फत्तेमानको जिन्दगीनै सङ्गीत साधनामा ब्यतित गर्दै हुनुहुन्छ। अझै पनि गीत-सङ्गीतको क्षेत्रमा केही जानेकै छैन जस्तो लाग्छ उहाँलाई।
Source : www.artistnepal.com

भजनशिरोमणि भक्तराज आचार्य

बाल्यकाल:
जनशिरोमणि भक्तराज आचार्यले सन् १९४२ मा धनकुटामाआमा रेनुका आचार्य बुबा बलभद्र आचार्य को कोख बाटजन्म लिनुभएको थियो भक्तराज आचार्यले जन्मेको साढेएक वर्षमानै आफ्नो बुबाको माया बाट बाञ्चित हुनु परेकोथियो त्यस पछि गाउँमा महामारी फैलिएपछि आमा रेनुकाआचार्यसँग भक्तराज आचार्यपनि भारतको सिक्किम जानुभयो सिक्किम गएर पनि सानै देखी सङ्गीतमा रुची राख्नेभक्तराज आचार्यलाई सङ्गीतको मोहले छाडेको थिएन
अझ पछि आफ्नो आमाले पनि कामगर्न नसक्ने अवस्थाआएपछि परिवारको एक्लो छोरा भक्तराजले सानै उमेरमापारिवारिक जिम्मेवारी पनि सम्हाल्नु परेको थियो त्यसैले उहाँको बाल्यकालको समय त्यति सुखद रुपमा बित्न सकेन वेस्ट बंगालको डुवर्समा पनि भक्तराज आचार्यको बसाई त्यति सहज थिएन
सानै देखी सरस्वती पुजा लगायत अन्य कार्यक्रममा मौका पाउने बित्तिकै आफ्नो प्रतिभा देखाउन पछी नपर्ने भक्तराजकोबाल्यकाल युवा अवस्थाका केही क्षणहरु पनि त्यतै बिते भारत बसाईको क्रममा भक्तराजले ईलाहाबादबाट संगितसम्बन्धी औपचारिक शिक्षा पनि लिनु भएको थियो तर त्यती बेला सम्म भने उहाँको सांगितिक यात्राले त्यति फड्कोमारिसकेको थिएन सांगितिक ज्ञान भएर पनी कुनै गित रेकर्ड गर्नु भएको थिएन
सांगितिक यात्राको शुरुवात:
.सं. २०३० मा काठमाडौंमा भएकोअधिराज्यव्यापी राष्ट्रिय गित प्रतियोगितामा भाग लिए पछी भने उहाँकोसांगितिक जिवनले अग्रगती लिन थाल्यो त्यसबेला उहाले गाउनु भएको राष्ट्रिय गितहोसियार यसबखत समयकोमुखलाई चिन....” भन्ने गित बाट उहाँले 'गोल्ड मेडल' प्राप्त गर्नु भएको थियो त्यस गितमा उहाँले मात्र नभईरचनाकार तथा सङ्गीतकार अम्बर गुरुङले पनि 'गोल्ड मेडल' प्राप्त गर्नु भएको थियो यो गित नै उहाँले गाएको पहिलोगित थियो
त्यसपछि उहाँले रेडियो नेपालमा जागिर पाउनु भयो उहाँको स्वरमा पहिलो पटकमलाई जिवन चाहिन्छ....” बोलकोगित रेकर्ड भयो यो गित बाट शुरु भएको उहाँको सांगितिक यात्रा त्यति सहज भने रहेन त्यो बेलामा पनि उहाँकोआफ्नै शैली पहिचान थियो कतिले उहाँको प्रतिभा देखी डराएर उहाँलाई अरुको गित गाउने, गित गाउन नसक्नेसम्म भने तर उहाँको पछाडी भने उहाँको कला देखी डराउथें
वि.सं. २०३० देखी २०४६ साल सम्मको साँगितिक यात्रामा उहाँले करीब ४५० वटा गितहरु गाउनु भयो जुन गितहरु अझैपनी हाम्रा माझ अमर अजर भएर गुञ्जिरहेका छन यति मात्र होईन उहाँले गाउनु भएका यत्तिका गितहरु मध्ये२०-२५ वटा गितहरुमा बाहेक उहाँले आफ्नै कम्पोजिसनमा तयार पार्नु भएको
उहाँको प्रतिभा आँट देखेर डराउनेहरुले उहाँलाई अरुको गित गायो भनेर भनेपनि उहाँको पछाडी उहाँकै प्रशंशा गर्नेगर्दथे
त्यही कुरा बाट प्रभावित भएर उहाँले आफ्नो कम्पोजिसनमा धेरै गितहरु गाउउनु भएको उहाँका छोरा तथा गायकस्वरुपराज आचार्य भन्नुहुन्छ -“त्यती बेला रेडियो नेपालमा केही व्यक्तिहरुको हालिमुहाली भएकाले गर्दा पनि भक्तराजआचार्यले आफुलाई माथी उठाउन आफ्नो पहिचान बनाउन धेरै संघर्ष गर्नु परेको थियो, त्यो बेला रेडियो नेपालमा धेरैअस्वस्थ प्रतिष्पर्धा हुन्थ्यो मेरो बुबा आफ्नो प्रतिभा गायकिले गर्दानै यति माथी सम्म उठ्न सफल हुनुभएको हो तर यसको लागी उहाँले धरै दुख भोग्नु भयो यतिकि सायद अरु कुनै मानिस भएको भए उसले ति मानिसहरुको व्यावहारदेखी आजित भएर गित रेकर्डनै गर्ने थिएन
भक्तराज आचार्यको कालो समय:
समयको चक्र सँगै अगाडी बढिरहनु भएका भक्तराज आचार्यलाई २०४६ सालमा एउटा बज्रपात आईलाग्यो जुन घटनालेभक्तराज आचार्यलाई उहाँको परिवारलाई एउटा संकटमा धकेलिदियो निकै मेहनती आफ्नो कुरामा अडिग रहनेभक्तराज आचार्य माथी काठमाडौंको बौद्दमा सांघातिक हमला भयो जसको कारणले उहाँको टाउकोमा १०० वटा टाँकालगाउनु परेको थियो
त्यो हमला कसैको षडयन्त्र हो जस्तो लाग्छ उहाको प्रतिभा गायन देखी धेरै डराउँथे जसले उहामाथि सांघातिकहमला गरेका हुन सक्छन तर उहाँको त्यो चोट निको नहुदै उहाँलाई अर्को बज्रपात आईलाग्यो उहाँको जिब्रोमादेखिएको सानो खटिराले क्यान्सरको रुप लियो जसको कारणले २०५० मा उहाँको जिब्रो काट्नु पर्यो उहाँको सुरिलोस्वर हामीहरु माझ बाट टाढा भयो
अर्को अर्थमा भन्नु पर्दा नेपाली सांगितिक क्षेत्रले एउटा बहुमूल्य प्रतिभाको आवाज लाई गुमायो नेपाली सांगितिकक्षेत्रमा अपूरणिय क्षति भयो जुन क्षति सानो तपस्या लगावले पुरा गर्न सम्भव छैन कोही नगरोस.... प्रेम अमरप्रेमको मूल्य कहाँ .....” यो गित नै उहाँको लागी अन्तिम गीत थियो , नेपाली संगीत ईतिहासको

Tuesday, August 3, 2010

कमल जैनको सपना पूरा भयो .


सपना पूरा भयो

व्यापारी कमल जैनको एकल लगानीमा निर्माण गरिएको चित्तपोल-५ कैलाशकुट डाँडाको १ सय ४३ फिट अग्लो शिवको मूर्ति प्राण प्रतिष्ठापन भएपछि सर्वसाधारणका लागि खुला भएको छ । कम्तीमा सय जना नेपाली र भारतको दक्ष कलिगड दिनरात खटेर ६ वर्षमा यो मूर्ति तयार गरेको जैनले जानकारी दिए । निर्माणका लागि गिटी, बालुवा, सिमेन्ट, डन्डी आदि निर्माण सामग्री प्रयोग भएको उनले बताए । 'निर्माण सामग्री कति लाग्यो त्यसको कुनै हिसाब छैन,' जैनले भने ।

उभिएको मूर्तिको फाउन्डेसनको कार्य सम्पन्न गर्न मात्र दुई वर्ष लागेको थियो मूर्ति बाहिरी रंग सामान्य जस्तो देखिए पनि घाम पानीबाट बचाउन जिङक कोडेट गरेपछि तामालाई स्प्रे गरेर लगाइएको रंग लगाउन मात्र हजार केजी तामा जिंक लागेको जैन हिलटेक ट्यांकीका मालिक जैनले जानकारी दिए ७५ रोपनीभन्दा बढी क्षेत्रफलमा निर्माण भएको यो मूर्तिलाई भूकम्प हावाबाट हुन सक्ने क्षति रोक्न नेपाल भारतका दक्ष इन्जिनियरहरूले विशेष सावधानीका साथ निर्माण गराएका छन्

' मेरो परिवारका सदस्यले व्यापारलाई भन्दा बढी मूर्ति निर्माणमा चासो देखाउँदै आफ्नो व्यक्तिगत जीवनको समेत पर्वाह नगरी बिहानदेखि रातिसम्म सा ँगाको डाँडामा बितायौं,' जैनले भने-'शिवको अग्लो मूर्ति बनाएर नेपाललाई चिनाउने मेरो सपना पूरा भएको ' नागरिक उड्डयन तथा पर्यटन मन्त्री शरदसिंह भण्डारीले यो मूर्तिका कारण नेपालमा पर्यटकीय स्थल थपिएको बताए 'संसारकै सबैभन्दा ठूलो मूर्ति नेपालमा बनेको ,' मन्त्री भण्डारीले भने- 'यसले देश- विदेशमा हिन्दुधर्मप्रति आस्था राख्नेहरू गौरवान्वित हुनेछन् भने नेपालमै धार्मिक पर्यटक बढ्ने कुरामा दुविधा छैन '

मन्दिर क्षेत्रलाई मारकाट निषेधित साकाहारी क्षेत्र घोषणा गरिएको त्यस्तै धूमपान मदिरा सेवनसमेत निषेध गरिएको जैनले जानकारी दिए 'महादेवको मूर्ति बनाउने कार्य मेरो एक्लो प्रयास भए पनि यो कार्यमा व्यापारको कुनै सम्बन्ध छैन,' उनले भने- 'मन्दिर परिसरको सरसफाइ एवं फलफूल गोडमेलमा थप लगानी गर्नु नपरोस् भनेर थोरै शुल्क उठाउनेछु ' उनले मन्दिर प्रवेशका लागि २० रुपैयाँ शुल्क उठाउने निर्णय भए पनि केही दिनका लागि यो कार्य पनि बन्द गरिएको

मन्दिरसँगैको क्षेत्रमा नेचर केयर अस्पताल निर्माण गरिएको ३२ शय्याको उक्त अस्पतालमा थेरापी, योग, मेडिटेसन, कोलन थेरापी, मड थेरापी, ज्याकुजी, स्टिम इन्फारेज सौना, अक्युप्रेसर आदि सेवा उपलब्ध हुने जैनले जानकारी दिए शिव मूर्तिका कारण थप पर्यटक भित्र्याउन सकिने मन्त्री भण्डारीले बताए उनले एकल लगानीमा मूर्ति निर्माण गरेर मुलुकको इज्जत बढाएको भन्दै कमल जैनको खुलेर प्रशंसा गरेका छन्

एक हातमा त्रिशूल अर्कोमा डमरु बोकेको शिवको मूर्तिमा सिमेन्ट फलामको छड प्रयोग गरिएको सरकारले पर्यटन वर्ष-२०११ मनाउने तयारी गरिरहेको बेला निजी लगानीमा निर्माण भएको शिवको मूर्तिले चित्तपोल पनि पर्यटकीय स्थानका रूपमा चिनिने पक्का यहाँबाट राजधानीको अधिकांश क्षेत्रको अवलो कन गर्न सकिन्छ डाँडाबाट राजधानी पूर्वजाने भित्रिने सवारी साधन गुडेको मनोरम दृश्य देखिन्छ

७५ रोपनी जग्गामा मूर्तिलगायत २४ कोठामा ३२ शैय्याको आयुर्बेदिक अस्पताल, बालबालिकालाई खेल्ने ठाउँ, बिरामी बस्ने चारवटा घर निर्माण गरिएका छन् मूर्तिको काम सक्न १२ करोड रुपैयाँभन्दा बढी खर्च भएको जैनले जानकारी दिए भक्तपुरको नलिन्चोक-चित्तपोल गाविस भवन हुँदै तीन किलोमिटरको यात्रा पछि मूर्ति भएको स्थानमा पुग्न सकिन्छ भने भक्तपुर काभ्रेको सिमाना साँगाबाट १० मिनेटको पैदल यात्राबाट त्यहाँ पुगिन्छ

Source :www.ekantipur.com/saptahik

Thursday, July 8, 2010

About Drama & Theatre.

Drama

What is drama? And how do you write about it?

Drama is tension. In the context of a play in a theatre, tension often means that the audience is expecting something to happen between the characters on stage. Will they shoot each other? Will they finally confess their undying love for one another? Will Oedipus figure out that he was the one that caused the plague by killing his father and sleeping with his mother?

For instructors in academic departments, whether the classes are about theatrical literature, theater history, performance studies, acting, or technical aspects of a production, writing about drama often means finding reasons why and how the plays we watch are filled with tension and excitement. Of course, one particular production may not be as exciting as it's supposed to be. In fact, it may not be exciting at all. Writing about drama can also involve figuring out why and how a production went horribly, horribly wrong.

Two of our other handouts might be useful if you need to do research in the specialized field of Performance Studies (a branch of Communication Studies) or want to focus especially closely on poetic or powerful language in a play:

Plays, productions, and performances

Talking about these three things can be difficult, especially since there's so much overlap in the uses of the terms. For the most part, plays are what's on the page. There are countless exceptions to this idea, but it's always worthwhile to keep an eye on what you mean by this term. A production of a play is a series of performances, each of which may have its own idiosyncratic features. For example, one production of Shakespeare's Twelfth Night might set the play in 1940's Manhattan and another might set the play on an Alpaca farm in New Zealand. Furthermore, in a particular performance (say, Tuesday night) of that production, the actor playing Malvolio might get fed up with playing the role as an Alpaca herder, shout about the indignity of the whole thing, curse Shakespeare for ever writing the play, and stomp off the stage. See how that works?

Be aware that the above terms are sometimes used interchangeably—but the overlapping elements of each are often the most exciting things to talk about. For example, a series of particularly bad performances might distract from excellent production values: If the actor playing Falstaff repeatedly trips over a lance and falls off the stage, the audience may not notice the spectacular set design behind him. In the same way, a particularly dynamic and inventive script may so bedazzle an audience that they never notice the inept lighting scheme.

A few analyzable elements of plays

This brings us to the wonderful variety of things that you can gawk at, ponder, and write about when you go to see a play. Playwrights are called playwrights because, like cartwrights build carts and shipwrights build ships, playwrights build plays. The reason that the word still has that sense of "builder" or "maker" (even if the playwright actually only scribbles on pages in his or her garret) is because plays, whether considered as literary works or as cultural artifacts, rarely succeed on stage without a certain understanding of the concrete bits and pieces that end up on the planks, under the lights, and in front of an audience. To put it another way: the words of a play have a context.

For the play itself, some important contexts to consider are

  • The time period in which the play was written
  • The playwright's biography and other works
  • Contemporaneous works of theater (plays written or produced by other artists)
  • The language of the play

Depending on your assignment, you may want to focus on any one of these elements exclusively or compare and contrast two or more of them. Keep in mind that any one of these elements may be more than enough for a dissertation, let alone a short reaction paper. Since a number of academic assignments ask you to pay attention to the language of the play and since it might be the most complicated thing to work with, it's worth looking at a few of the ways you might be asked to deal with it in more detail.

Language

There are countless ways that you can talk about how language works in a play, a production, or a particular performance. Given a choice, you should probably focus on words, phrases, lines, or scenes that really struck you, things that you still remember weeks after reading the play or seeing the performance. You'll have a much easier time writing about a bit of language that you feel strongly about (love it or hate it).

That said, here are two common ways to talk about the way language works in a play:

  1. How characters are constructed by their language

    If you have a strong impression of a character, especially if you haven't seen it on stage, you probably remember one line or bit of dialogue that really captures who that character is. Playwrights often distinguish their characters with idiosyncratic or at least individualized manners of speaking. Take this example from Oscar Wilde's The Importance of Being Earnest:

    ALGERNON: Did you hear what I was playing, Lane?
    LANE: I didn't think it polite to listen, sir.
    ALGERNON: I'm sorry for that, for your sake. I don't play accurately—anyone can play accurately—but I play with wonderful expression. As far as the piano is concerned, sentiment is my forte. I keep science for Life.
    LANE: Yes, sir.
    ALGERNON: And, speaking of the science of Life, have you got the cucumber sandwiches cut for Lady Bracknell?

    This early moment in the play contributes enormously to what the audience thinks about the aristocratic Algernon and his servant, Lane. If you were to talk about language in this scene, you could discuss Lane's reserved replies (Are they funny? Do they indicate familiarity or sarcasm? How do you think of a servant who replies in that way?) or Algernon's witty responses (Does Algernon really care what Lane thinks? Is he talking more to hear himself? What does that say about how the audience is supposed to see Algernon?). Algernon's manner of speech is part of who his character is. If you are analyzing a particular performance, you might want to comment on the actor's delivery of these lines: Was his vocal inflection appropriate? Did it show something about the character?

  2. How language contributes to scene and mood

    Ancient, Medieval, and Renaissance plays often use verbal tricks and nuances to convey the setting and time of the play because they didn't have elaborate special-effects technology to create theatrical illusions. For example, most scenes from Shakespeare's Macbeth take place at night. The play was originally performed in an open-air theatre in the bright and sunny afternoon. How did Shakespeare communicate the fact that it was night-time in the play? Mainly by starting scenes like this:

    BANQUO: How goes the night, boy?
    FLEANCE: The moon is down; I have not heard the clock.
    BANQUO: And she goes down at twelve.
    FLEANCE: I take't, 'tis later, sir.
    BANQUO: Hold, take my sword. There's husbandry in heaven; Their candles are all out. Take thee that too. A heavy summons lies like lead upon me, And yet I would not sleep: merciful powers, Restrain in me the cursed thoughts that nature Gives way to in repose!

    Enter MACBETH, and a Servant with a torch

    Give me my sword.
    Who's there?

    Characters entering with torches is a pretty big clue, as is having a character say, "It's night." Later in the play, the question, "Who's there?" recurs a number of times, establishing the illusion that the characters can't see each other. The sense of encroaching darkness and the general mysteriousness of night contributes to a number of other themes and motifs in the play.

Productions and performances

Productions

For productions as a whole, some important elements to consider are:

  • Venue: How big is the theatre? Is this a professional or amateur acting company? What kind of resources do they have? How does this affect the show?
  • Costumes: What is everyone wearing? Is it appropriate to the historical period? Modern? Trendy? Old-fashioned? Does it fit the character? What does the costume make you think about the character? How does this affect the show?
  • Set design: What does the set look like? Does it try to create a sense of "realism"? Does it set the play in a particular historical period? What impressions does the set create? How does this affect the show?
  • Lighting design: Are characters ever in the dark? Are there spotlights? Does light come through windows? From above? From below? Is any tinted or colored light projected? How does this affect the show?
  • "Idea" or "concept": Do the set and lighting designs seem to work together to produce a certain interpretation? Do costumes and other elements seem coordinated? How does this affect the show?

You've probably noticed that each of these ends with the question, "How does this affect the show?" That's because you should be connecting everything, every detail that you analyze back to this question. If a particularly weird costume (King Henry in scuba gear) suggests something about the character (King Henry has gone off the deep end, literally and figuratively), then you can ask yourself, "Does this add or detract from the show?" (King Henry having an interest in aquatic mammalia may not have been what Shakespeare had in mind.)

Performances

For individual performances, you can analyze all the items considered above (for plays and performances) in the light of how they might have been different the night before. For example, some important elements to consider are:

  • Individual acting performances: Not how brilliant Hamlet was, but how brilliant, say, John Gielgud's Hamlet was? What did the actor playing the part bring to the performance? Was there anything particularly moving about the performance that night that surprised you, that you didn't imagine from reading the play beforehand (if you did so)?
  • Mishaps, flubs, and fire alarms: Did the actors mess up? Did the performance grind to a halt or did it continue?
  • Audience reactions: Was there applause? At inappropriate points? Did someone fall asleep and snore loudly in the second act? Did anyone cry? Did anyone walk out in utter outrage?

Response papers

Instructors in drama classes often want to know what you really think. This can have its advantages and disadvantages. On the one hand, you may find it easier to express yourself without the pressure of specific guidelines or restrictions. On the other hand, it may be frustrating not to have anything specific to write about. Hopefully, the elements and topics listed above can also provide you with a jumping-off point for more open-ended responses, ie. How did the lighting make you feel? Nervous? Bored? Distracted?

Most of the time, responses are directed toward individual performances that you go see, so you should feel free to be as specific as possible. One the easiest ways to do this is to remember that most of the time, you can say more about less. You'll have a much more difficult time if you start out writing about "imagery" or "language" in a play than if you start by writing about that ridiculous face Helena made when she found out Lysander didn't love her anymore.

If you're really having trouble getting started, here's a three point plan for responding to a piece of theater.

  1. Make a list of five or six specific words, images, or moments that caught your attention while you were sitting in your seat.
  2. Answer one of the following questions: Did any of those moments contribute to your enjoyment or loathing of the play? Did any of these moments seem to contribute or detract from any overall theme that the play may have had? Did any of these moments make you think of something completely different and wholly irrelevant to the play?
  3. Write a few sentences about how each of the moments you picked out for the second question worked.
Source : www.unc.edu

Sunday, February 14, 2010

Love and Meditation

"How can people turn the human phenomenon of falling in love into a meditation?"

IT IS THE EASIEST WAY. In human life, love is the closest phenomenon to meditation. The moment you fall in love with someone, what actually happens? What transpires between those two who have fallen in love with each other? They drop their egos -- at least for each other. They drop their hypocrisies, their masks. They want to be together, almost one soul within two bodies. That's the desire of love.

And this is a beautiful moment to change it into a meditation. Just nobody has ever told them. In fact, just the opposite has been told to them: that love is against meditation, so people who are falling in love can never become meditators.

THE SAME PEOPLE who make celibacy spiritual make love unspiritual, something dirty, condemned. But to me things are totally different. Love helps you to relax, which is part of meditation. Love helps you to be joyous, which is part of meditation. Love helps you, for a few moments at least, to be silent, which is the essential part of meditation. And finally, making love, if you attain to an orgasmic experience, gives you a glimpse of what meditation is, but it is millions of times more than this.

So to me, love is a basic experience which can help you to become meditators. The old religions have been preventing it, and they have been preventing it for a certain reason. If people can transform their love into meditation, then the priests and the churches and the synagogues are no more needed, then people are totally free. No spiritual leadership is needed. And there are millions of priests around the world, like parasites on humanity. And naturally they will give you wrong ideas, against love, and they will give you ideas for meditation, but because you don't have the basic experience....

LOVE IS JUST LIKE when you enter into a swimming pool, step by step you are going into deeper water. Then the floor of the swimming pool is divided in two parts, one for those who cannot swim, so the water is up to your neck, and then the second part for those who can swim.

But those who want to learn swimming have to learn in the first part, which is not for swimmers. They have to learn it there. Once they have learned, then slowly they will gather courage and enter into deeper water, because for a swimmer it does not matter how deep the water is; the swimmer is always on the surface. The water may be a hundred feet deep, five hundred feet deep, or five miles deep, it makes no difference to the swimmer. It makes a difference only to the non-swimmer. Beyond five feet, everything is death. But the swimming pool is one -- shallow, deep -- it is one. And the boundary line is only a line until you learn to swim.

To me, love and meditation are just like that. Love is the shallow space in a swimming pool, for those who cannot meditate. But that is the place to learn meditation. And it is the same pool, it is the same water, it is the same kind of phenomenon. You are just unable to go deeper because you have been made afraid even to enter into it. The shallow part has been condemned, and you have been told to jump into the deeper part without knowing how to swim.

So they disturbed your love life by condemnation and they disturbed your meditative life by sheer strategy: because you don't know swimming, you cannot go so deep. And you don't have any experience of silence, peace, sheer joy, a little bit of ecstasy, something orgasmic -- these will give you the hints how meditation is not a myth. You have tasted it a little bit. It is the same energy field, just you have to go deeper into it.

WHAT ACTUALLY HAPPENS when one couple moves into the realm of orgasmic experience? What actually happens? Every point has to be understood. Time stops. For a moment the pendulum does not move, and that single moment seems to be almost eternity. The two persons are no more two -- for a moment. They have melted into each other. There is no thought in the mind, for a moment. It is all empty and silent, and these are the things which have to be deepened in meditation.

And once you have tasted them, you will be surprised that it does not depend on the other person. Something happens within you. Something happens within the other person. But it is not dependent. If you can sit silently, if you can manage, by watching your thoughts, to bring a gap, a stop, you will suddenly see time has stopped again. And now it is in your hands, not in the hands of biology. You can keep this time stopped as long as you want. And once you know the secret key....

The key is: no thoughts, no ego, no time -- you just are.

That's why I have never been against love. I have been much condemned for it, naturally, because I was cutting the very roots of the business of all the religions.


EVERY RELIGION IS against me. Their profession depends on condemning love and praising meditation. They know you cannot attain to meditation, and they know now your love is condemned, it is a sin. You will never experience any orgasmic phenomenon, so meditation will remain just a philosophy, and your life will remain loveless, angry, full of rage, ready to explode at any excuse. Because where will your energy go?

It could have become peace, silence, joy, blissfulness. You did not allow it to become that. That repressed energy turns into poison. That's why everybody is irritable, annoyed, worried, tense. The simple reason is that they have lost the natural source of relaxation.

No animal looks irritated, annoyed, angry, because they don't understand the language the priests speak.

They have never heard that celibacy is spiritual. Of course they cannot attain to meditation, but they are far better than those human beings who could have attained meditative heights, but have lost even the simple biological experience of orgasm.

THOSE ARE SIMPLY indications of your possibilities, potentialities. And it is easier to experiment with something natural in the beginning and then to try something which is supernatural, which belongs to higher nature.

And once you know how to be silent, how to be thoughtless, how to be in a state of no time, no mind, you experience such orgasmic joy, which has nothing to do with sex, it has such purity and such innocence.

A man who has attained to that purity and innocence has no need of sex, it is no longer a psychological problem for him. But there is no prohibition either. He can enjoy sex too, and he will enjoy it more than anybody else, because his orgasm will immediately become meditative.

Having experienced the meditative orgasm -- such a greater phenomenon -- his sexual orgasm will immediately trigger the bigger orgasm. He can play with sex. There is no harm in it. There is no need, but there is no prohibition either. It is up to him.

THE MEDITATIVE ORGASM absorbs your sexual energy, because you don't have any other energy. Your whole energy is sexual energy, and that vast explosion of joy simply absorbs all your energy. Hence, you need not become a pervert, you need not make an effort to remain celibate. It is just your choice.

If you want to play old games once in a while, it is perfectly good. In fact, perhaps it should be a part of every enlightened man's life to have sex once in a while, because that will change the attitude of the whole world about sex.

Without that, it is very difficult to change. Then they can see that even an enlightened person can enjoy sex. There is nothing sin-like in it. And it will join the enlightened man and unenlightened man in a bridge. At least on one point, both experience the same thing....

Love is a natural kind of meditation. And meditation is a supernatural kind of love.


Sources By : - OSHO RAJNISH,The Last Testament, Volume 2, Discourse 21

Blood Donation Photos




/>
/>
/>

/>




/>


Thursday, February 4, 2010

सङ्गीतमा समर्पित सुरेश


आऊ मेरा प्यारा-प्यारा भाइबहिनीहरू रेडियोनजिक आऊ, लौ त सुरु गरौँ आजको बाल कार्यक्रम ...' हालैको एक बिहान रेडियो नेपालबाट गुञ्जिने यी शब्दहरूलाई सम्झि सङ्गीतकार सुरेश अधिकारीले । बासुदेव मुनालका यी शब्दहरू मुख्य प्रेरणाका स्रोत हुन् रे सङ्गीतकार अधिकारीका लागि । 'त्यतिबेला रेडियो नेपाल सञ्चारको एक मात्र सशक्त माध्यम थियो । हामी स्कुलका गुरुहरूभन्दा रेडियोसँग बढी रमाउँथ्यौ,' सुरेशले आफ्नो विगत खोतले ।
२०३८ सालमा र्सवप्रथम रेडियो नेपालको बाल कार्यक्रममा प्रथम स्थान हात पारेका अधिकारीले अहिलेसम्म सङ्गीतको कुनै औपचारिक शिक्षा लिएका छैनन् । रेडियो नेपालको पुरस्कार नै उनका लागि सङ्गीत क्षेत्रमा प्रवेशको बाटो बन्यो । काभ्रे, कुशादेवी-३ मा जन्मिएका अधिकारीले एसएलसीसम्मको शिक्षा स्थानीय कुशादेवी उच्च माविबाट गरे । सङ्गीतमा रुचि भए पनि उनले काठमाडौँ ल क्याम्पसबाट कानुनमा स्नातक गरे । त्यो औपचारिक शिक्षाले उनको करियरलाई खासै सहयोग गरेन जति उनलाई रेडियो नेपालमा निरन्तर धाउनाले गरेको छ ।
'युनिक म्युजिक कर्न्र्सन भन्ने एउटा एजेन्सीमा २०४४ सालतिर गायकका लागि विज्ञापन मागेको थियो । म पनि त्यहाँ गायकका रूपमा प्रवेश गरेँ र पछि मैले सबै बाजाहरू बजाउन जानेकाले सङ्गीतकारका रूपमा जागिरे भएँ,' मिठो स्वरका धनी अधिकारी आफ्नो सङ्गीत जीवनको प्रारम्भिक कालमा फर्किए एकपटक ।
समकालीन नेपाली गीत-सङ्गीतको क्षेत्रमा सफल मानिएका अधिकारीले सङ्गीतलाई आफ्नो परिभाषा दिए, 'सङ्गीत ध्वनि होर्,र् इश्वर नै यही हो, तन्त्रविद्या पनि ध्वनिसँग सम्बन्धित छ,' उनले थपे, 'निर्जीव वस्तुलाई ध्वनिले नै चलायमान बनाउँछ । तपाईंको ध्वनिको स्केल र निर्जीव वस्तु जस्तै, भाँडाको स्केल म्याच गर्žयो भने, भाँडाले आवाज निकाल्छ । त्यो पनि एउटा सङ्गीत हो ।' अधिकारीले आफूसँगैको गिटार उठाए र आफ्नो परिभाषालाई पुष्टि गर्नतिर लागे । उनले मुखलाई गितारका तारसँगै जोड्दै अलाप्न थाले, सुरहरू । उनले फ्ल्याटमा अलाप्दा बेसको तारले आफ्नो आवाज निकाल्न थाल्यो, त्यसैगरी उनले 'हाइ पिच'मा अलाप्दा सबैभन्दा माथिको तारले आफ्नो आवाज निकाल्न थाल्यो । उनको यो व्यावहारिक ज्ञानले नै सायद उनलाई सफल बनाएको छ ।
सङ्गीतकार अधिकारीले लगभग ६० देखि ७० ओटाजति नेपाली चलचित्रमा आफ्नो सङ्गीत दिइसकेका छन् । अधिकारी आफूलाई व्यावसायिक सङ्गीतकारका रूपमा लिन्छन् । हुन पनि सङ्गीतले नै पालेको छ उनको परिवार । जब कुनै पेसाले एउटा व्यक्ति र उसको परिवारलाई गाँस, बास, कपास जुटाउँछ र सामाजिक जीवनका लागि योग्य बनाउँछ, त्यस बेला ऊ त्यो पेसामा व्यावसायिक बन्छ । अधिकारीले आफ्नो अधिकतम समय सङ्गीतमै दिएका छन् र उनी सफल पनि छन् ।
'म मरेको पल तिमी डोली चढ्नु' बोलको उनको गीत नेपाली भाषीहरूमाझ सदाबहार छ । त्यस्तै, उनले सङ्गीत भरेका आधुनिक र चलचित्रका गीत पनि सबैखाले स्रोताको मनमा बसेका छन् । दुई छोरी र श्रीमतीका साथ काठमाडौँमा बस्दै आएका अधिकारी हाल आफैँले निर्माण गर्न लागेको चलचित्र 'तिमी मेरो म तिम्रो'मा व्यस्त छन् । प्रस्तुत छ उनीसँगको कुराकानीको सारसङ्क्षेपः

l तपाईंको आफ्नो जीवनदर्शन र सिद्धान्त के हो ?
- सकारात्मžžžžक सोच, मानवीय संवेदना र जिम्मेवारीबोध ।
l सङ्गीतकार नभएको भए के हुनुहन्थ्यो होला ?
- सर्वोच्च अदालतमा बहस गरिरहेको हुन्थँहोला ।
l 'तन्नेरी'का बारेमा तपाईं के भन्नुहुन्छ ?
- म आफूलाई अहिले पनि तन्नेरी नै देख्छु र भोलि झन् तन्नेरी देखिनेछु । किनभने, तन्नेरी भन्ने कुरा उमेरभन्दा
पनि सोचाइमा भर पर्दछ । तपाईंहरूको यो पत्रिका पनि तन्नेरी नै रहेछ, सधैँ तन्नेरी रहन सफल रहोस्, तन्नेरी
मासिकलाई तन्नेरी शुभकामना ।
l अहिलेको तन्नेरी पुस्तालाई कस्तो देख्नु हन्छ ?
- जेनेरेसन ग्यापले गर्दा आफूभन्दा तल्लो पुस्ता गलत बाटोमा गइरहे जस्तो लाग्नु स्वाभाविक हो । जस्तै, मेरो बुबाको दृष्टिकोणमा पनि म गलत बाटोमा हिँडिरहेको हुन्थेँ उतिबेला, तर साँच्चै गलत बाटोमा हिँडिरहेको हुने भए त म पक्कै पनि यो स्थानसम्म आइपुग्ने थिइनँ होला ।
l राज्यले कलाकारका लागि के गर्नुपर्छ जस्तो लाग्छ ?
- सरकार तथा देशले कलाकारलाई पैसा दिने होइन, राम्रो उखुबारी भएको किसानलाई देशले पैसा दिने त होइन नि, बरु सक्दो बजार व्यवस्थापन गरिदिनुपर्छ । त्यसैगरी, राज्यले पनि कलाकारलाई बरु रोयल्टी, पाइरेसी, मार्केटिङ आदि कुराको राम्रो व्यवस्थापन गरेर कलाकारलाई राम्रो सम्मान गर्न सक्छ । देशले कलाकारलाई गर्ने योभन्दा ठूलो सम्मान केही पनि हुन सक्दैन । एउटा कलाकारले समाजको लागि योगदान पुर्žयाएको हुन्छ । उसलाई हामी समाजका सदस्य मिलेर सहयोग गर्न सक्छौँ । नातिकाजीले गीत हाम्रो गाइदिनुभयो । वहाँका गीत हामी नै सुन्छौँ देश तथा सरकारले त सुन्ने होइन, खै त हामीले यो कुरा बुझ्न सकेको !
l नेपाली सङ्गीत कतातिर गइरहे जस्तो लाग्छ ?
- अझै त गलत बाटोमा हिँडेको छैन । विकास पनि क्रमैसँग हुन्छ । बाटो हिँड्दा भीर पनि आउँछ तर निरन्तर हिँड्नुपर्छ । ओझेलमा परेको छैन हाम्रो सङ्गीत । बदलिँदो परिस्थितिलाई सामना गरिरहेकै छ ।
l नेपाली सङ्गीतको विकास गर्न के गर्नुपर्छ ?
- र्सवप्रथम त, छुट्टै सङ्गीत प्रतिष्ठानको स्थापना गरिनुपर्छ । त्यो ढल तथा खानेपानी संस्थानजस्तो बनाइनु हुँदैन,
जसले कुनै एउटाको पनि राम्रो विकास गर्न नसक्ने नहोस् । किनभने सङ्गीत क्षेत्रले गायन, वाद्यवादन, लेखन आदि
विधालाई समेट्छ । त्यसैले समग्र सङ्गीतको विकासका लागि यी सबै विधाको एक-एक विकास हुन जरुरी छ ।
Source : Tanneri.com

Sunday, January 31, 2010

BLOOD DONATION PROGRAM

Blood Donation Program

Blood Donation Program organized by "Work Together Nepal" in Association with "NAME Institute for Medical Education". The Total donation was 119 and it's a great success to "WTN". The program is co-ordinated by Mr. Rajesh Kumar Shah & the chief guest is Dr. Navin Kumar Sharma, the director of NAME. WTN's all programme s co-ordinate by Mr. Prajwal Baral. He is the president of WTN.


WORK TOGETHER NEPAL.
Head office : Kathmandu, Nepal
Web site : www.wtn.org.np